Hoewel de afgelopen jaren bijna alle ontbonden bands van enig statuur weer (her)opgericht zijn (The Cult, the Pixies), bleef een drietal voor onmogelijk gehouden reünies overeind staan. Du moment dat The Smiths aankondigen weer een podium te bestijgen pak ik mijn koffers en reis desnoods de halve aardkloot over om dat mee te maken. Hetzelfde geldt voor The Fatal Flowers, alhoewel ik daar vermoedelijk geen wereldreis voor zou hoeven te ondernemen gezien het Amsterdamse karakter van deze gitaarband.

De laatste op mijn lijstje van reünies die ik nog wel eens zou willen meemaken was X-Lexx. Medio jaren negentig furore makend in Waalwijk en omstreken met als hoogtepunt het uitbrengen van de cd ‘Elke Dag’. En laat die cd nou tot op de dag van vandaag veelvuldig te horen zijn in huize Schrijvers. X-Lexx bracht prachtige nederrock met catchy refreintjes, toefjes toetsen en scheurende gitaarsoli. Met bandleden die hun sporen verdienden in eerdere memorabele projecten zoals Doze (Zanddonk is nooit meer hetzelfde geworden sinds de bestorming van het buurthuis door Doze!). Als mijn geheugen me niet in de steek laat stond X-Lexx zelfs nog eens in het voorprogramma van Van Dik Hout, ergens laat in de jaren ‘90.

Het aantal door mij gewenste reünies is sinds zondag gereduceerd tot twee. Het gebeurde op Wolluk-stock 2010. Op een zonovergoten Lido-terrein ergens in Waalwijk-Oost stond X-Lexx voor ‘t eerst in pakweg een jaartje of 10 weer eens op de planken. Vermoedelijk Jammerlijk voor slechts één keer, want het smaakte naar meer. Elke Dag kwam integraal voorbij, aangevuld met een bonustrackje en een hommage aan de overleden Ad van Ad & De Kwatsers. Het werd een kostelijk uurtje. Ik heb geprobeerd wat vast te leggen, maar die kleine cameraatjes van hedentendage mogen dan wel goed zijn met beeld maar met geluid hebben ze wat meer moeite.

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 3.

The Tragically Hip – 26 november 2009 – Tivoli Utrecht

Afgaand op de stats van mijn Last.fm gescrobbel is The Tragically Hip mijn op-1-na-meest gedraaide bandje en dus mijn op-1-na-favorietste. Sinds begin 2007 logt een klein tooltje alles wat via mijn pc wordt afgespeeld, en aangezien ik de ejectknop van mijn cdspeler al in geen jaren meer heb aangeraakt loopt die teller ongeveer 1-op-1 met wat ik in werkelijk hoor. Alle muzak die tot mij komt, of het nu thuis is of op het werk, is terug te vinden op Last.fm. Alleen de tunes die ik achter het stuur hoor én die ik op mijn Zune beluister vallen buiten de boot.

The Hip dus. Bijna 2000 x gedraaid in 2,5 jaar. Niet zo verwonderlijk dat ik de Canadezen daarom eind november drie twee keer live ging aanschouwen voor ‘An Evening With The Hip’. Nummertje drie, het optreden in de Effenaar, moest ik vanwege invallend fysiek ongemak na het Barcelonatripje helaas laten schieten. Voor Tivoli en Paradiso was ik gelukkig weer voldoende hersteld. Het werden twee fantastische avonden. De meesters van de roterende setlist brachten elke avond 25 nummers, waarbij in Paradiso toch al gauw een tiental liedjes werd geteld die niet in Tivoli te horen waren. Uitschieters waren The Depression Suite, Bobcaygeon (gottegot wat mooi) en It’s A Leak Boat If You Don’t Plack It It’s A Good Life If You Don’t Weaken en als absolute klappers Music@Work en At the Hundredth Meridian. De laatste dit keer – vanwege het volle programma – niet met het retesnelle intermezzo maar de gewone versie. I remember Buffalo, I remember Hengelo! Nou, I remember Paradiso!!!

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 2.

Anouk – 12 november 2009 -Rotterdam Ahoy

Anouk! Een fantastische strot, een fantastische band, een fantastisch triootje backing vocals en een fantastische setlist. Ahoy vond het allemaal prachtig. Wij ook. Wij stonden erbij en verbaasden ons voor de zoveelste keer over de grandeur van deze dame, die in al haar bezwangerdheid het dak van de Rotterdamse sporthal – vooruitlopend op de aanstaande verbouwing – alvast een stukje omhoog bracht. Om geen genoeg van te krijgen. En dus op 2 december nog maar eens. Zelfde setlist, zelfde band, zelfde backings, zelfde podium, zelfde Anouk. Maar een iets betere plek en daarom was het ook nét even iets beter allemaal. Good God! Hulde ook voor Black Box Revelation, het Belgische duo dat mocht aftrappen. Puntige gitaarrock waar een boel volk niks van snapte maar mij wel kon bekoren.

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 1.

Johan dus. Op het moment van schrijven bestaat dit fijne Nederlandse gitaarbandje bijna niet meer. Net voor kerstmis is het finito. Na 19 jaar is het dan welletjes geweest. Althans, voor frontman – en enig vast bandlid door de jaren heen – Jacco de Greeuw. Voor mij had ie het nog wel een poosje mogen rekken. Johan maakte Excelsior groot en andersom. Bejubeld en bewierrookt om hun met aanzienlijke tussenpozen verschijnende werkjes als Pergola en THX. Het optreden in Tivoli op 23-10-2009 was een komen en gaan van al dat moois, zoals She got a way with men, Day is done, Oceans. Dag Johan. Bedankt.

The Pixies in de HMH. 5 jaar na dato terug met een verjaardagspartijtje ter gelegenheid van 20 jaar Doolittle. Resultaat? Een prachtige show met ondefinieerbare ballen boven het toneel, een schitterend led-scherm als podiumdoek, Doolittle als rode draad, alle b-kantjes die daarbij horen en nog wat greatest hits. Dat de b-kantjes niet altijd even spannend waren bleek wel uit de afsluiter van de 1e toegift (Into the white), toen half Amsterdam Zuid aan het oog onttrokken werd door een immens rookgordijn en mevrouw Deal haar teksten ongezien in de microfoon kon neuzelen. Kleine misser. Ook raar was dat tijdens de 2e toegift het zaallicht aanbleef. Maar goed, er is wel meer raar aan The Pixies. Monheer Black heeft geen enkel woord gewisseld met de zaal. Zwaaien kan hij daarentegen erg goed. Kim was alleen maar bezig met het uitzoeken of een zojuist gespeeld nummer op kant 1 danwel kant 2 van de plaat stond. De heer Santiago had enkel oog voor zijn snaren. Gelukkig waren er de soms angstaanjagende, soms bijzonder grappige filmpjes op het led-doek die voor de nodige afleiding zorgden.

De rest van de setlist was overigens verre van misselijk met als hoogtepunt Isla de Encanta, Gigantic en Gouge away. Dat nummer lijkt tegenwoordig een stuk populairder te zijn geworden nadat is gebleken dat Curt Cobain – na het horen ervan – besloot dat hij ook zo’n nummer wilde schrijven. Dat dat resulteerde in Smells Like Teen Spirit is inmiddels een voor iedereen verplicht popfeitje. Oh ja, en natuurlijk Hey!:

Ergo: een prachtige avond die wat langer had mogen duren. Maar ja, als je het volledige oeuvre van Frank Black cs. achter elkaar zou spelen ben je in een dikke 2 uur wel ongeveer klaar. Wellicht een tipje voor de volgende sell-out tour?