ouwe meuk in december, 2009

754 | Waar was ik? (pt. 3)

18 december 2009 | roel | muziek

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 3.


The Tragically Hip – 26 november 2009 – Tivoli Utrecht

Afgaand op de stats van mijn Last.fm gescrobbel is The Tragically Hip mijn op-1-na-meest gedraaide bandje en dus mijn op-1-na-favorietste. Sinds begin 2007 logt een klein tooltje alles wat via mijn pc wordt afgespeeld, en aangezien ik de ejectknop van mijn cdspeler al in geen jaren meer heb aangeraakt loopt die teller ongeveer 1-op-1 met wat ik in werkelijk hoor. Alle muzak die tot mij komt, of het nu thuis is of op het werk, is terug te vinden op Last.fm. Alleen de tunes die ik achter het stuur hoor én die ik op mijn Zune beluister vallen buiten de boot.

The Hip dus. Bijna 2000 x gedraaid in 2,5 jaar. Niet zo verwonderlijk dat ik de Canadezen daarom eind november drie twee keer live ging aanschouwen voor ‘An Evening With The Hip’. Nummertje drie, het optreden in de Effenaar, moest ik vanwege invallend fysiek ongemak na het Barcelonatripje helaas laten schieten. Voor Tivoli en Paradiso was ik gelukkig weer voldoende hersteld. Het werden twee fantastische avonden. De meesters van de roterende setlist brachten elke avond 25 nummers, waarbij in Paradiso toch al gauw een tiental liedjes werd geteld die niet in Tivoli te horen waren. Uitschieters waren The Depression Suite, Bobcaygeon (gottegot wat mooi) en It’s A Leak Boat If You Don’t Plack It It’s A Good Life If You Don’t Weaken en als absolute klappers Music@Work en At the Hundredth Meridian. De laatste dit keer – vanwege het volle programma – niet met het retesnelle intermezzo maar de gewone versie. I remember Buffalo, I remember Hengelo! Nou, I remember Paradiso!!!

753 | Waar was ik ? (Pt. 2)

18 december 2009 | roel | muziek

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 2.


Anouk – 12 november 2009 -Rotterdam Ahoy

Anouk! Een fantastische strot, een fantastische band, een fantastisch triootje backing vocals en een fantastische setlist. Ahoy vond het allemaal prachtig. Wij ook. Wij stonden erbij en verbaasden ons voor de zoveelste keer over de grandeur van deze dame, die in al haar bezwangerdheid het dak van de Rotterdamse sporthal Рvooruitlopend op de aanstaande verbouwing Рalvast een stukje omhoog bracht. Om geen genoeg van te krijgen. En dus op 2 december nog maar eens. Zelfde setlist, zelfde band, zelfde backings, zelfde podium, zelfde Anouk. Maar een iets betere plek en daarom was het ook n̩t even iets beter allemaal. Good God! Hulde ook voor Black Box Revelation, het Belgische duo dat mocht aftrappen. Puntige gitaarrock waar een boel volk niks van snapte maar mij wel kon bekoren.

752 | Waar was ik? (pt. 1)

9 december 2009 | roel | Uncategorized

Waar was ik? Nou, waar niet! Ik was op 10 kilometer hoogte, in de zevende hemel en met de beide poten op de grond. Ik vertoefde in kleine zalen, in middelgrote zalen en heul grote zalen. Ik keek naar een band die binnenkort geen band meer is, naar een band die al heel lang een van ‘mijn’ bandjes is en live nog steeds verplettert én ik keek naar een band die na 29 jaar nog steeds 20.000 dolle Spanjaarden (en niet geheel toevallige toeristen) op de been brengt. Ik zat in een dikke jas, door wind en regen op weg naar Paradiso maar een paar dagen eerder net zo makkelijk in een t-shirtje op weg naar de Montjuïc in het Barcelonesque plaatsje B. Oftewel: ik was overal en nergens. Deel 1.

Johan dus. Op het moment van schrijven bestaat dit fijne Nederlandse gitaarbandje bijna niet meer. Net voor kerstmis is het finito. Na 19 jaar is het dan welletjes geweest. Althans, voor frontman – en enig vast bandlid door de jaren heen – Jacco de Greeuw. Voor mij had ie het nog wel een poosje mogen rekken. Johan maakte Excelsior groot en andersom. Bejubeld en bewierrookt om hun met aanzienlijke tussenpozen verschijnende werkjes als Pergola en THX. Het optreden in Tivoli op 23-10-2009 was een komen en gaan van al dat moois, zoals She got a way with men, Day is done, Oceans. Dag Johan. Bedankt.

(c) 2008 StationTenderness