ouwe meuk in februari, 2009

737 | Vort! Scheer je weg!

23 februari 2009 | roel | ik

Ik baal dat ik deze carnavalsmaandag geen vrije dag heb genomen. Eigenlijk had ik nu gehurkt op mijn deurmat moeten zitten in afwachting van het bezorgen van dat achterlijke ‘Evolutie of schepping’ foldertje. En dan op het moment supreme even een kleine ‘boe!’ loslaten. Een beetje schrik aanjagen doet het altijd leuk bij die relifundamentalisten. Voor je het weet hebben ze er een nieuwe God voor verzonnen, want je moet het toch ergens op af kunnen schuiven? Enfin, zoals u begrijpt zit ik niet op die flauwekul te wachten. Als ik sprookjes wil horen dan pak ik de laatste plaat van de Smurfen er wel bij, daar heb ik geen Urkse randdebiel voor nodig.

736 | Goud!

17 februari 2009 | roel | marillion en fish

Ik ben nog nét geen 40 maar ik heb mijn eerste gouden jubileum in de pocket. Sinds gisteravond klokslag half negen staan er 50 streepjes achter mijn naam. Vijftig keer heb ik de heren op zien komen, hun ding zien doen en weer af zien gaan. In dik 20 jaar tijd heb ik zo’n 100 uur naar ze staan kijken. Soms links voor het podium, soms rechts voor het podium. Maar vaker nog gewoon midden ervoor. Soms op aanraakafstand, soms wat verder weg. Ik heb de mannen ongeveer 850 keer een liedje zien inzetten. Op vertrouwde locaties (Tivoli Utrecht, 8x), op niet voor de hand liggende locaties (Hanenhof Geleen, 1x) en op de beste locaties (Vredenburg Utrecht, 11x). Op wonderschone locaties (De Vereeniging Nijmegen, 1x) maar ook op verschrikkelijk lelijke lokaties (Ijsselhallen Zwolle, 1x). Op ver-weg locaties (Astoria Londen, 2x) en op best-wel-dichtbij locaties (Bospop, 2x). Mét zanger (49x) en zónder zanger (1x). Mét Jan (heel vaak) en zonder Jan (sporadisch). Mét eega (vroeger) en zonder eega (tegenwoordig). Met 3000 fans van over de hele aardkloot (Marillionweekend CenterParcs Port Zélande, 3x) of met voornamelijk Noordhollandse couleur locale (Heerhugowaard 1x). In de openlucht (2x) of indoor (48x). En zo kan ik nog wel even doorneuzelen…

Ik ben ondertussen gestopt met het rangschikken van al die optredens. Wordt ook een beetje lastig na 20 jaar, geef ik toe. Het is echt niet elke keer even geweldig en even magisch. Dat hoeft ook niet. Sterker nog het mág niet eens, want teveel krenten in de pap maakt ook een saaie bedoening. Af en toe zijn er van die waarlijk magische avonden waarop alles klopt en je even volslagen van de wereld bent. Zoals Vredenburg 1989 – het allereerste optreden met Steve Hogarth als zanger was ook tevens mijn eerste eerste échte Marillionconcert. Laat ik daar nu a) een illegale videopname van bezitten en b) daarvan één nummertje voor u te hebben geript!

Of het kerstconcert in (toevallig?) Vredenburg op 3 december 2005. Bijna drie uur pure magie. Drie volwassen heren die in polonaise over de ringen van de Utrechtse muziektempel paraderen. U kunt zich er geen beeld van vormen? Ik wel!

Aan de andere kant van het spectrum gebeurt het héél af en toe (als ik eerlijk ben slechts 1 x tot nu toe) dat een avondje Marillion uitmondt in een teleurstelling. Zwolle 2008 was er zo een. Gauw vergeten. Enfin, tussen die twee extremen zit dan een karrenvracht aan concerten die je het best kunt omschrijven als het gevoel dat je krijgt als je je favoriete spijkerbroek aantrekt. Je voelt je op je gemak; hij zit als gegoten. Niet te strak, niet te losjes, geen onverwachte naad die ergens tussenkruipt. Geen verrassingen, enkel heerlijke vertrouwdheid. Het is overigens niet één favoriete spijkerbroek, want de band heeft zich in die 20 jaren muzikaal gezien dermate prettig ontwikkeld dat de spreekwoordelijke kledingkast uitpuilt van de heerlijkst zittende spijkerbroeken! En allemaal nog in optima forma!

En nummertje 50 dan? Nou, dat was er een uit die categorie. Het was geen magie maar een heerlijk zittende jeans. De setlist leek misschien iets teveel op die van de concertreeks van november jongstleden, maar het is dan ook nog steeds de Happiness on the road tour. De prettige verrassing van Zoetermeer was echter Estonia. Ijzingwekkend goed. Oh, en de vastzittende e-snaar van Hogarth tijdens het intro van The Invisible Man 🙂 Ik krijg overigens bijzonder weinig tijd om van mijn gouden jubileum te genieten. Over 5 weken staat de teller al op 53. Marillionweekend 2009 staat immers voor de deur. Het is me toch wat 🙂

Oh ja, setlistje:

Dreamy Street
This Train Is My Life
The Other Half
The Man From The Planet Marzipan
Fantastic Place
Estonia
Out Of This World
Thunderfly
Mad
The Great Escape
Real Tears For Sale
Asylum Satellite #1
Neverland

The Invisible Man
Whatever Is Wrong With You

Happiness Is The Road

735 | Omdat het moet

9 februari 2009 | roel | muziek

Dat de zon uit iemands achterste kon schijnen leek ons destijds nogal stug, maar Morrissey zong erover en dan moest het wel zo geweest zijn. De betovering van The Smiths culmineerde in die ene zomer in 1987, in een tentje in Anduze РZuid Frankrijk. Midden in de nacht luisterde ik op een brakke walkman en dito koptelefoon naar het gesprankel van Marr en Morrissey. Alleen al daarom val ik u om de paar weken lastig met een Smiths-sigaar uit de oude doos. Omdat het kan. Nee; omdat het mo̩t! Leve The Smiths.

(c) 2008 StationTenderness