ouwe meuk in 2007

703 | Randy Santa

14 december 2007 | roel | marillion en fish

Het is even aanpoten, zo’n vol concertweekje. Maar goed, overgeleverd als we zijn aan de grillen van de diverse bandmanagements had ik weinig andere keus dan op maandag naar Zoetermeer, dinsdag naar Amsterdam en woensdag nóg een keer naar onze hoofdstad af te reizen. Fish, Marillion, Marillion, dan heeft u ook meteen het programma erbij.

Fish stond op maandag in De Boerderij opnieuw met zijn Clutching at Stars tour, opgehangen aan zowel het dit jaar 20 jaar oude legendarische Marillionalbum als zijn nieuwe album 13th Star. Het werd een avond als vanouds. Een hoop cafépraat van de immer charismatische Schot, een aantal gouwe ouwen en natuurlijk de betere tracks van zijn nieuwe plaat. ‘Arc of the Curve’ ontbrak nog in Eindhoven een aantal maanden geleden en was een welkome aanvulling op de setlist. Jammer dat Vigil ervoor moest wijken, maar men kan nu eenmaal niet alles hebben. De stille hoop dat enkele leden van Marillion – immers ook in den lande én bovendien een vrije avond – nog hun opwachting zouden maken bleek ijdel. Het zou ook te mooi geweest zijn. En het was al zo mooi.

Slainte Mhath
Circle Line
So Fellini
The Perception of Johnny Punter
Square Go
Manchmal
Hotel Hobbies
Warm Wet Circles
That Time of the Night
Arc of the Curve
Dark Star
Sugar Mice
White Russian

Cliché
Incommunicado

Last Straw

Meer fotootjes alhier

Tja, dan de dinsdag. Marillion in een uitverkocht Paradiso. Zonder trouwe metgezel Briljantje – geveld door fysiek ongemak moest hij tot zijn (en mijn) groot verdriet verstek laten gaan – werd het toch een bijzonder prettig feestje in Paradiso. Tijd voor wat trivia: weet u hoeveel Marillionconcerten ik tot deze avond al in Paradiso zag? Nou? Precies. Nul. Bijzonder opmerkelijk, omdat ik in die 20 jaar toch al 45 x de mannen heb zien optreden. Schijnbaar zat daar nog nooit een avondje in de hoofdstedelijke poptempel bij. Daar kwam nu dus verandering in. En hoe. Marillion speelde twee sets, onderbroken door een pauze van een minuutje of 10. De Marbles-formule, voor degene die toevallig een concert van die tour heeft gezien. Set 1 was volgens H wat meer ‘arty’, set 2 ‘uptempo’. Ach, het is maar hoe je het noemt want als je aftrapt met de eerste 4 nummers van Brave dan doet het er weinig toe welk labeltje je erop plakt. Een fenomenale versie van ‘Living with the big lie’ knalde door Paradiso, gevolgd door een geweldige ‘Mad’. Het feit dat ik in 1994 tijdens de Brave-tour het Paradisoconcert mistte werd in één klap goedgemaakt. Dat Most Toys en Fruit of the wild rose op het programma stonden vergaf ik ze. De laatste werd door Rothers leuk aangekleed met wat bluesy snarenplukkerij en ik moet zeggen dat dat het er een stuk leuker op maakte. Het zullen nooit mijn favorieten worden, maar vanavond kregen ze het voordeel van de twijfel. En als je op één avond Quartz, Out of this world én This Strange Engine voor je kiezen krijgt, dan vergeef je dergelijke misstapjes meteen.

Bridge
Living With the Big Lie
Runaway
Wave / Mad / The Opium Den
Fruit Of The Wild Rose
Out of This World
Real Tears For Sale
Somewhere Else
Seasons End
Hooks In You
Most Toys
The Other Half
Cannibal Surf Babe
This Town
The Rakes Progress
100 Nights
This Strange Engine
Quartz
Neverland
Let It Snow

Meer fotootjes alhier

Bijzonder voldaan en alleen reed ik terug naar het Brabantse land. Op de seconde precies twee-en-een-half-uur wonderschoonheid plus Fish van de avond ervoor begonnen nu al hun tol te eisen. Zou ik te oud worden voor deze flauwekul?

Nou, ik kan u geruststellen. Nee dus! Woensdag toog ik weer met bijzonder veel zin naar omgeving Leidscheplein. Ditmaal met de beterende Briljantje en nog wat Onwetenden die hun Marillionvuurdoop zouden krijgen. De band stond woensdag voor de schier onmogelijke taak om de dinsdag te overtreffen en – hoera – dat lukte. En hoe. Sakkerju! The Invisible Man, Ocean Cloud, Fantastic Place… Die staan toch in vrijwel ieders Marillion top 10. Combineer de setlists van beide avonden en je hebt The Mother Of All Setlists in je handen. Niks meer aan doen, de komende jaren zit je gebeiteld met zo’n rijtje songs. Tel daarbij op omgevingsvariabelen als een uitzinnig Paradiso dat niet uitgeklapt raakte, 2 kerstmannen op het podium , een bak met schuimsneeuw, rondvliegende kazoo’s en je hebt een memorabele avond beleefd. Met stip in mijn Marillionconcert top 5. Alhoewel het na precies 45 x eigenlijk onbegonnen werk is om nog enige rangorde aan te brengen…

Bridge
Living With the Big Lie
Runaway
Wave / Mad / The Opium Den
Fruit Of The Wild Rose
Fantastic Place
Real Tears For Sale
Somewhere Else
Seasons End
Hooks In You
Most Toys
The Other Half
Cannibal Surf Babe
Ocean Cloud
Neverland
The Invisible Man
Let It Snow

En jawel, meer fotootjes alhier

De terugreis werd nog onbedoeld spannend door het feit dat die vermaledijde heli het nodig vond om een hoogspanningsmast aan te tikken. Vanaf Leerdam tot aan de brug over de Maas bij Empel reed ik door een luguber aandoend en werkelijk pikkedonker spooklandschap. Out of this world is daarbij overigens een schitterende soundtrack, weet ik nu.

Zo. 2007 zit er weer op voor wat betreft de livedosis Marillion danwel Fish. 8 x Marillion gezien (als we het Marillionweekend even als 3 concerten tellen), Fish 2 x. Da’s voorwaar geen slecht gemiddelde. Op naar 2008! Maar eerst even uitrusten…

702 | Spinvis013

7 december 2007 | roel | spinvis


Ik kan het blijven herhalen, maar Erik de Jong is een genie. Gesneden uit het zuiverste muzikale hout. Spinvis speelde eergisteren in een niet al te vol 013 de sterren van de hemel. Toepasselijk, gezien het motto ‘Op een avond in het heelal’ waaronder deze avond plaatsvond. Setlist-gewijs vrijwel identiek aan het optreden in de Tilburgse Schouwburg eerder dit jaar, met dien verstande dat Hans Dagelet vanavond waarschijnlijk op de kids van Tatum moest passen. Geen toeter dus. Gelukkig was Jan van Eerd er gewoon bij, nadat verontrustende berichten op spinvis.be het vermoeden hadden doen ontstaan dat hij geen deel meer uitmaakte van de band. Maar hoera, hij vibrafoneerde zich weer een heerlijke slag in de rondte.

Verrassingen? Whoehaha! Spinvis equals surprises, zou een Engelsman uitschreeuwen. Neem nou de laatste incarnatie van ‘Een Nagemaakte Gek’. Werkelijk fenomenaal. Of Aan de oevers van de tijd. In oorspronkelijk arrangement al een meesterwerk, maar op een of andere manier blijft het nummer als een huis overeind wanneer Erik de Jong het een ander jasje aantrekt. Vakmanschap is meesterschap, naar wij dachten. Vergeef me het overdadig gebruik van superlatieven, maar ik heb al een jaar of vijf een enorme zwak voor die man. Het maakt echt geen zak uit wat hij voortbrengt, ik vind het allemaal even mooi. Zoek op YouTube maar eens naar Holleeder. Zomaar een tussendoortje dat hij schijnbaar achteloos uit zijn mouw schudt.

Hoogtepunten? Ach, het was twee uur lang hoogtepunten. Een spontane extragratis versie van Voor ik vergeet – niet op de setlist maar gezien het enthousiasme van 013 toch afgedwongen – maakte de avond helemaal af. Of wat dachten we van de vocalen van Saartje tijdens Oevers? Niet alleen haar strijkstok tovert kippenvel op mijn armen!

Tegenvallers? Ja, het achterlijke plebs achter ons dat een nekschot verdiende omdat ze het presteerden om boven het toch al behoorlijke volume uit te kunnen schreeuwen. Eerst twintig euro neerleggen om vervolgens de laatste mode te bespreken terwijl je om de haverklap elkaars spreekspuug van de vangen veegt omdat je elkaar anders werkelijk niet verstaat. Stomme wijven (excusez mes mots, maar ik kan daar behoorlijk slecht tegen zoals u wellicht al had bevroed). Kunnen de moraalridders van het huidige kabinet dáár niet eens iets aan doen? Ik pleit voor een soort incognito muziekpolitie, die mensen die teveel en te hard ouwehoeren op hardhandige wijze de (in dit geval Tilburgse) stoep opjorist.

Meevallers? Het voorprogramma! Het blijft een noodzakelijk kwaad om naar iets te moeten staan kijken waar je eigenlijk helemaal niet voor betaald hebt. Alsof de eerste 5 tracks van het nieuwe Anouk-album worden ingespeeld door Dries Roelvink. Maar goed, dat halfuurtje wordt meestal doorgebracht met het finetunen van de meegebrachte camera of het via sms op lange afstand assisteren van mijn vrouw in haar zoektocht naar Piep, de verdwenen knuffel van mijn zoon. Heel (heul heul heul) sporadisch – op de vingers van 1 hand te tellen – zijn er echter lichtpuntjes in het drama dat ‘voorprogramma’ heet. Ik noem Picture House, een jaartje of 10 alweer terug als opener van Marillion. Of Gazpacho in Vredenburg (dat overigens als niet-voorprogramma begin dit jaar slaapverwekkend door de mand viel tijdens het Marillionweekend, maar dat compleet terzijde). Afgelopen dinsdag was het echter weer zo’n avond. 4 december kan worden bijgeschreven in het boek van Verrassend Leuke Voorprogramma’s. The Madd uit Rotterdam (ech wel). Muzikaal gezien leunt dit kwartet zwaar op de jaren zestig met een beatsound van heb ik u daar – als u de klok 40 jaar terug had gezet was het nog steeds bijzonder verantwoord geweest wat er op het podium gebeurde. Maar ook humoristisch gezien zat het wel snor. Jammer dat ik na afloop geen cd-tjes meer zag liggen bij de mersjandiese. Maar ik heb het gevoel dat het niet het laatste was wat ik van The Madd heb gehoord.

Oh ja, knuffel Piep werd overigens snel gevonden. Bovenop de kast van zijn zus. Opdat u niet onrustig slaapt vannacht…

Foto’s? Ja, voor het eerst mijn redelijk compacte Panasonic TZ3 laten snorren. Zie bovenstaand videootje en voor meer foto’s klikkerdeklikt u gewoon ALHIERZO. De 10x optische zoom werpt zijn vruchten af, al moet er her en der nog aardig wat gepostprocessed worden om de ruis eruit te mikken.

701 | Vakantiespreiding my ass

27 november 2007 | roel | ik

Waar kan ik zijn met een algemene klacht omtrent het plannen van concerten? Hier? Komt ie: JULI IS HELEMAAL GEEN CONCERTMAAND, STELLETJE VOLSLAGEN INCOMPETENTE PRUTSERS! (Ik weet niet precies wie ik hiermee bedoel, maar trek het u niet persoonlijk aan als u niet bij een concertboer als Mojo of zo werkt). Juli is de maand waarop ik 1200 kilometer met vrouw, koters, dakkoffer en vouwwagen over Zuidfranse péages hobbel op zoek naar zon & zee & zo. Even geen concerten. Heerlijk. Een mens moet ook eens uitrusten, niet? De oren laten herstellen voor een nieuw seizoen, zeg maar. Concerten bezoeken doe je namelijk van september tot en met juni. En niet midden in de zomer. Oetlullen.

Vanwaar deze boosheid? Ach, vanochtend kwam eerst het prachtige bericht dat Doe Maar de Kuip zou gaan betreden. De initiële euforie sloeg al snel om toen mijn eega mijn fijntjes attendeerde op het feit dat 12 juli toch echt in de zomervakantie valt. Regio Zuid zit dan al een dikke week met zijn luie donder op de camping. Wijzelf incluis. Tenminste, tot nu toe is het de gewoonte om direct de eerste week van de vakantie de biezen te pakken. Ik vermoed dat ik een eventueel weekje uitstel – om 4 heren op leeftijd de Kuip te zien laten zinderen – wel op mijn buik kan schrijven.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg bedorven pret betekent komt vanuit Engeland het nieuws dat het Night of the Prog III festival op de legendarische Loreley-bühne in Duitsland een tweetal wel heel erg leuke acts laat zien. Marillion op zaterdag, Fish op zondag. Oh en Porcupine Tree. En ongetwijfeld nog een handvol goeie namen. Loreley, hoor ik u denken? Loreley ja. In 1987 toneel van een van de laatste optredens van Marillion-met-Fish. Kijk maar.

In de heilige overtuiging niet 2x te worden genaaid door de zomerkalender klikkerdeklik ik mezelf naar http://www.loreley-open-air.de om daar alsnog een ongetwijfeld uniek weekend door de neus geboord te zien worden. Achtzehn biss zwanzig juli. Da’s hoe je het went of keer in het Nederlands toch echt 18 t/m 20 juli 2008. En goddomme ook in de zomervakantie. U ziet het, de Duitsers zijn net zo’n grote oetlullen als het gaat om het organiseren-van-evenementen-op-een-wel-heel-erg-ongelukkig-tijdstip. Wat ‘oetlul’ in het duits is moet ik nog eens opzoeken.

Kan het nog erger? Ach, The Smiths die weer bij elkaar komen in juli…. Of de Fatal Flowers…

700 | I need gasoline

15 november 2007 | roel | ik


Morgenavond, kleine Zaal, 013, Tilburg, 21:00. Claw Boys Claw. Helemaal fris en fruitig na een sluimerend bestaan van een jaartje of 10. Klikkerdeklik naar de mp3-spelert van CBC en u valt als het goed is met uw oren in de boter. Halibut. Wonderschoon. Pas vanaf februari in de winkel, overigens. Becheckt u af en toe de website van de heren?

699 | 11783

5 november 2007 | roel | ik


Ja en? Ik hoor het u denken. Da’s een foto van het concert van Fish, van ongeveer een maand geleden in de Effenaar. Ik kan dat beamen. Maar kijk nog eens goed. En realiseer dat u kijkt naar een historisch kiekje. Het zal namelijk de allerlaatste die is genomen met mijn inmiddels legendarisch antieke Sony DSC-S75. In 2001 aangeschaft met zijn voor die dagen fenomenale drie (3!) megapixels (a raison de bijna 600 gulden per megapixel). In de loop der jaren werd het cameraspul om hem heen kleiner en kleiner. Toch deed hij trouw dienst in concertzalen in heel Europa. De Carl Zeisslens bleek fenomenaal stand te houden. De laatste maanden schaamde ik me wel een beetje om het oude beestje uit zijn imposante hoes (daar past mijn handycam zelfs ruim in) te halen. Het werd tijd voor een apparaat dat wat makkelijker in de omgang is.

In 2005 waagde ik al eens een voorzichtige poging om Sony op een zijspoor te zetten. Een Ricoh Caplio R3 was snel aangeschaft (en net zo snel weer via Marktplaats van de hand gedaan). Ik schakelde snel een tandje hoger en de Canon EOS 350D die ik daarna kocht doet nog steeds tot volle tevredenheid dienst. Alleen kom je er zo slecht een concertzaal mee in. Althans, niet zonder perskaart. Panasonic heeft een prettige range aan kleine sjaken in de markt gezet met een imposante optische zoom van 10x. De TZ3 leek me wel wat. Niet heul erg klein (heul heul heul klein) want dat gaat natuurlijk ten koste van de lichtgevoeligheid van het ding. Ik hoop u dus over anderhalve week te kunnen berichten van een avondje Claw Boys Claw. Met ondersteunend beeldmateriaal.

(c) 2008 StationTenderness