ouwe meuk in juli, 2006

628 | ‘07

28 juli 2006 | roel | marillion en fish

Daddy came out the navy and took us away
To his dirty grey home town
And he worked down on a coal mine for National Service
So that he could be around
There was a magical purple in the chrome of the exhaust
Of his Triumph motor bike
And a warmth of oil and metal and the thrill of the hard corner
Holding tight

From the horizon
Came home from the Navy to the mine
From the horizon
To buried alive
Took his dream underground
Buried his treasure in his faraway eyes

Te zien en te horen op 2 februari 2007 tijdens de eerste van 3 concerten op het Marillionweekend in Port Zélande, Ouddorp, Zeeland, NL. Een integrale opvoering van het album ‘This Strange Engine’ uit 1997. En nog veel meer moois om de vingers bij af te likken. Duurt dat nog lang, februari ?

627 | 100

14 juli 2006 | roel | v15

In al het concertgeweld zou een ander heuglijk feit bijna ongemerkt voorbijgaan: de honderdste Verrukkelijkste Vijftien ! Vandaag is het eindelijk zo ver; maar liefst 6 jaargangen had ik ervoor nodig om tot dit aantal te komen. Met een nieuwe nummer 1. Wie dat is laat zich geen 3 x raden. Bekijk ‘m hier !.

626 | Get Ry Cooder !

13 juli 2006 | roel | muziek

In de afgelopen vijfentwintig jaar die ik bewust luisterend naar muziek heb doorgebracht is er een soort van shortlist ontstaan waarop de namen prijken van mijn eigen Grootsten Der Aarde. Dat zijn dus de bands / artiesten waar mijn hartje écht een stuk sneller van gaat rammelen. Waarvan het horen van enkele reepjes van de muziek al voldoende is voor een opmerkelijke fysieke reactie. Dat lijstje is niet eens zo heel erg lang. Sterker nog: op de vingers van 2 handen kun je ze tellen. En dan hou je nog over ook. Ik zeg Marillion. Fatal Flowers. The Cult. Fish. Spinvis. The Smiths. Een prachtig rijtje, als ik het zo voor me zie. Tuurlijk, mijn meterslange cd-verzameling kent nog honderden andere prachtige artiesten. Om van het vinyl nog maar niet te spreken. Maar deze zeven hebben iets dan de andere ontberen. Zeven ? Ik hoor u alert tellend tot niet meer dan 6 komen. Ach, wie anders kan dat zijn dan The Tragically Hip ? Precies, niemand. U mag ze zelf met dikke letters op mijn wall of fame kalken. Sinds 1989 staan ze daar namelijk al op. Goed zo.

Ik mag mij deze zomermaanden overigens toch al bijzonder gelukkig prijzen, aangezien ik vorige week The Cult na 12 jaar afwezigheid weer in denderende glorie over me heen liet gaan (figuurlijk natuurlijk, dat snapt u wel) en over 4 weken Fish weer aan het werk kan zien op Schollenpop in Scheveningen (gratis, dus wat let u ?). De hoop dat ik The Smiths ooit nog eens in originele bezetting aan het werk kan zien heb ik inmiddels opgegeven, al kan het balletje raar rollen. Black Francis riep ook jarenlang dat een Pixies-reunie uitgesloten was… Enfin, genoeg zijsporen bewandeld. The Tragically Hip komt slechts sporadisch in den lande, dus dan moet van elke gelegenheid gebruik worden gemaakt.

Na het uitverkochte Paradiso dus naar het uitverkochte Tivoli. Het probleem dat een band heeft wanneer het het openingsconcert in NL in Paradiso heeft gegeven, is dat het erg lastig wordt om dat de daaropvolgende avonden te benaderen. Zo ook deze keer. Al kwam The Hip aardig in de buurt met een prachtig afwijkende setlist en een aardig uitgelaten publiek. Klein smetje op de feestvreugde was de haperende gitaar van Gordon Downie. De roadie had een drukke avond.. De setlist kende wat minder Greatest Hits en wat meer rarities dan de avond ervoor. Natuurlijk kwamen Nautical Disaster en Courage voorbij. En Music @ Work in een fantastische versie. En met ‘Escape is at hand for the travelling man’ kwam gelijk een van mijn favorieten aller tijden voorbij. De toegiften waren misschien niet al te gelukkig gekozen, maar alleen kniesoren malen daarom. Ik dus niet. The Tragically Hip. De bouten waarmee dit vijftal verankerd is in mijn Wall of Fame zijn er de afgelopen dagen weer wat vaster gedraaid. Heren, bedankt !

Don’t wake daddy
Courage
Drop off
Lake Fever
Daredevil
Nautical disaster
Nashville
Ahead by a century
Dire Wolf
Springtime in Vienna
Ocean
At the 100th meridian
Bobcaygeon
New Orleans is sinking
Escape is at hand for the travelling man
Music @ work

The lonely end of the rink
Rules
Fireworks

Enkele fotootjes alhier

It was in Bobcaygeon
I saw the constellations
reveal themselves one star at a time

625 | Hips

12 juli 2006 | roel | muziek

Mijn hemel, het was het wachten meer dan waard! Na krap 4 jaar tijd vonden 5 heren uit Canada het weer eens tijd worden om de oceaan over te steken. Aldus was een zinderend Paradiso was getuige van wederom een geweldig optreden van The Tragically Hip. Vanwege een ingelast Schotlandbezoekje moest ik ditmaal helaas het vertrouwde gezelschap van Briljantje ontberen. Maar schijnbaar vinden mensen het leuk om tegen alleengaande concertbezoekers aan te praten, want ik raakte aan de praat met een piepjong stelletje uit Canada dat al maanden op de motor door Europa aan het trekken was. Bij binnenkomst van Amsterdam reden zij gisteren stomtoevallig Hip-gitarist Paul Langlois tegen het lijf, volledig onwetend van het aanstaande optreden van hun favoriete bandje van thuis in Amsterdam die avond. Meneer L. gaf ze vrijkaartjes en gooide er gelijk nog 2 afterparty-passen in. De mazzelaars. Mijn Canadese buren raakten overigens al snel betoverd door het prachtige Paradiso en de vibe die er als altijd heerst.

Gordon Downie overigens ook; de man was goedlachs doch niet erg spraakzaam. De muziek mocht zijn werk doen. En hoe:

Springtime in Vienna
New Orleans is sinking
The Lonely End Of The Rink
Gus the Polar Bear
Ahead By A Century
Gift Shop
Lionized
Summer’s Killin’ Us
Bobcaygeon
Little Bones
You’re Not The Ocean
At The Hundredth Meridian
The Last Of The Unplucked Gems
Poets
Grace, Too
Fire In The Hole

Heaven Is A Better Place Today
Pretend
Blow At High Dough

Prachtige set met als uitschieters 100th Meridian en Gems. Maar bovenalles Bobcaygeon. Wat een nummer. Ditmaal helaas geen foto’s: dat lukt niet als je je camera vergeten bent. Ik ga ’t vanavond rechtzetten in Tivoli ! Heerlijk vooruitzicht, wetend dat The Hip de hebbelijkheid heeft om elke avond een compleet andere setlist tevoorschijn te toveren. Dat belooft wat; ik heb Nautical Disaster en Courage nog niet gehoord.

624 | Dampend

6 juli 2006 | roel | muziek

[Let op, IE gebruikert: de filmpjes doen het nu wél ! Klikkerdeklik dus en hopla]

Op de allerheetste dag van het jaar kun je natuurlijk thuis voor je ventilator gaan zitten en hopen dat Duitsland wordt uitgeschakeld in de 1/2-finale qua WK. Je kunt daarentegen ook naar het dampende Tilburg afreizen om je helden van weleer voor ’t eerst in 12 jaar live aan het werk te kunnen zien. En zo geschiedde. Gelukkigerwijs werden de in eerste instantie midden in onze vakantie geplande concerten van The Cult een weekje verschoven zodat ik, naast het al geboekte optreden in Londen, gewoon om de hoek naar 013 kon gaan.

Met dik 2200 man was het druk, druk en nog eens druk. In de tropische temperaturen bleek het alsnog uitverkocht raken niet de meest prettige mededeling, want ik heb het zelden zo druk gezien in deze zaal.

Maar goed, een kniesoor die na al die jaren onwetendheid over het al dan niet nog bestaan van The Cult gaat zeuren over hoge temperaturen of drukke zalen. Precies 20 jaar geleden was het tijdens het schoolcarnavalfeest in De Meule in Heesch (de hoogtijdagen van de jongerensoos) dat She Sells Sanctuary me om de oren sloeg. Da’s niet zo verwonderlijk als dat nummer is ingeklemd tussen Normaal en Arie Ribbens. Maar de intensiteit van het plaatje was ongehoord. De jaren erna was het The Cult voor en The Cult na. Met als een van de absolute hoogtepunten het Pinkpop-optreden in 1992, toen de heren op de top van hun roem het festival mochten afsluiten en Jan Smeets’ woede op de hals haalden door voor ’t eerst en voor ’t laatst over de middernachtsgrens te gaan. Pinkpop duurde tot en met dinsdag, nog nooit vertoond.

Eind jaren negentig werd het stiller rondom Ian Astbury en Billy Diffy, maar van een officiële split is het nooit gekomen. Al eerder, in 2000, zouden de heren naar 013 komen. Een lucratieve voorprogramma-deal met Aerosmith zorgde er toen voor dat de hele Europese ‘leg’ werd gecancelled. Zodoende bleef het optreden in de Central Studios in Utrecht op 7 december 1994 het laatste in NL en tevens het laatste waar ik bij was. Tot afgelopen dinsdag dus.

De heren waren wat pondjes rijker en de eens zo weelderige haardos moest bij Ian worden verborgen onder een bandana. Maar goeie genade, het rockte als een doordenderende trein. Eén grote Parade der Giganten, want met Revolution, Fire Woman, Love Removal Machine, Edie (Ciao baby) en natuurlijk She Sells Sanctuary heb je meteen alle Cult-krakers te pakken. Voeg daar nog een Spiritwalker, een Rain, een Phoenix en een Peace Dog aan toe en het zit helemaal snor. Dat de gitaar van Duffy her en der niet mee wilde werken zagen we door de vingers. Het na afloop gescoorde vintage ‘Electric’-shirt werd met een snik van emotie van de mersjandiese-man overgenomen. 1 groot feest dus. Eind september nog maar een keertje, maar dan in de Londense Brixton Academy. Hoera ! Hopelijk iets minder heet…

Enkele foto’s alhier

Naschrift: het blijkt dat in sommige versies van Internet Explorer de filmpjes niet te zien zijn. Wordt aan gewerkt. Of gebruik gewoon Firefox, die werkt stukken sneller en wél…

(c) 2008 StationTenderness