ouwe meuk in 2006

648 | Racoon & pluche

12 december 2006 | roel | muziek

Zo’n jaartje of 7 geleden werd ik gegrepen door Feel like flying, dat leuke eerste hitje van het Zeeuwse Racoon. I’ve got a rotor on my head, dat soort taal. Deed me denken aan dat gekke mannetje Karlsson, al had die overigens de rotor achter op zijn rug en niet op zijn bolle kop. Maar dat terzijde. Jarenlang dreef Racoon betrekkelijk anoniem in de Nederlandse popvijver, totdat vorig jaar Love You More ineens werd omarmd door br33zah-drinkende TMF-chicks van bedenkelijke leeftijd. Een nr. 1 hit, een goed verkopend 3e album en een dito lopende clubtour. Precies een jaar geleden voelde ik me nét iets te oud in een kolkend 013.

Wellicht hadden de Zeeuwen het zelf ook gevoeld. Zanger Bart is immers ook jonge vader en als je ineens publiek krijgt dat nauwelijks ouder is dan je eigen zoontje dan zet je dat wellicht aan het denken. En aldus was daar ineens een theatertour. En ik moet toegeven, de gemiddelde leeftijd van het maandagavond in het Bossche Theater aan de Parade aanwezige volk lag aanmerkelijk hoger dan destijds in Tilburg. De enige parallel was dat het ook uitverkocht was, dat dan weer wel.

Toch bleek het een gouden greep om met het toch vooral op de acoustische gitaar van Dennis Huige leunende repertoire de theatercoulissen op te zoeken. Met een aantal liedjes onaangepast, een aantal uitgekleed en weer aangekleed en een 4tal left-overs van de opnamesessies van Another Day leek Racoon in zijn natuurlijke habitat te zijn geland. De meerstemmige vocalen, het gesprankel van een van Neerlands boeiendste gitareurs (diezelfde Huige dus) en de extra toevoeging van toetsen maakten het een bijzonder aangename kijk- en luisteravond. Voeg daaraan toe dat het best aangenaam zitten is in het rode pluche wanneer je grieperige hoofd nog steeds potdicht zit. En dat je dan net boven de mengtafel zit en dus een perfect stereobeeld hebt dan is dat helemaal mooi. Hoogtepunten zijn er natuurlijk altijd: Blue Days !

647 | Brille

10 december 2006 | roel | cabaret

Met een kop vol griep stond ik nog even op het punt om de Koningstheater-voorstelling ‘Ajuinen en Look’ van het gelijknamige duo te laten passeren, maar het feit dat ik er erg naar uitgekeken had maakte dat ik mijn matige fysieke gesteldheid voor deze ene avond bagatelliseerde en vol zin naar het Bossche toog. En ’t werd een avondje om niet snel te vergeten. Thomas van Luyn en Mike Boddé mogen dan vooral bekend zijn geworden met hun typetjes in Kopspijkers en de geweldige spin-off ‘ De Mike en Thomas Show’, de ware cabaretinsider kent ze natuurlijk al van begin jaren negentig.

Het ging over de ‘brille’ van André van Duin, over la Dance des oiseaux, over Michael Jackson, over confreres die elkaar op een idioot archaische manier de huid volschelden en over ‘Liever een kerk dan een moskee’ – de (her)kenner hoorde daarin een duidelijke verwijzing naar Van Kooten en De Bie. Kortom: een even prachtige als idiote combinatie van zaken. De afsluiter was een schitterend quatre mains pianostuk, een van de weinige rustpunten in een voortdenderende trein van absurdisme.

Lachen is overigens goed voor je grieperige luchtwegen, ben ik achter gekomen. Vandaag zit het weer potdicht, maar gisteren bracht ’t even lucht. Helaas staat er voor vanavond geen cabaret op het programma…

646 | Over en sluiten

22 november 2006 | roel | marillion en fish

Na 2 jaar lang het 20-jarige jubileum van Misplaced Childhood te hebben uitgemolken (en terecht!) was het gisteravond in Zoetermeer dan echt gedaan. De laatste paukenslagen van White Feather waren dan ook écht de allerlaatste. Het boek kan dicht. Het is mooi geweest.

Fish’ allerlaatste optreden van de Return to Childhood tour lokte zo’n 800 mensen naar de bomvolle Boerderij dat daarmee stijf (en al na een week) uitverkocht was. Qua setlist stond ik als vanzelfsprekend op de automatische piloot, want het gespeelde materiaal tijdens deze tour was al twee jaar nagenoeg ongewijzigd. Tot mijn verrassing kwamen daar echter ineens lang niet gehoorde liedjes uit de PA. Lady let it lie, State of mind en A gentleman’s excuse me. Ieder die weet hoe het met de hoge noten van Fish is geteld fronst nu zijn wenkbrauwen. Een paar octaven lager dan normaal slaagde Fish echter met vlag en wimpel voor deze proeve van bekwaamheid.

Dat tijdens Misplaced de vocalen het begaven, ach, dat vergeef je ‘m wel. En dat ik ‘m in Market Square Heroes en Fugazi echt niet meer kon horen, ach dat zat er ook wel in. Het was immers een onvergetelijke avond. Op 4 minuutjes na duurde het feest 3 (drie!) uur. Zoals het een echt slotconcert betaamd werden er wat grappen uitgehaald door de roadies. Bordjes met scheerschuim die in diverse gezichten werden gedrukt, fopneuzen, duct-tape om de benen van de pianeur, enfin, de gebruikelijke meligheid om het einde van een toernee te vieren. Yatta mocht in een heus Donald Duck luchtgitaar komen spelen tijdens Incommunicado. Een kostelijke vertoning.

Faith Healer
Big Wedge
State of mind
Goldfish & clowns
Lady let it lie
Long cold day
A gentleman’s excuse me
Innocent party
Credo

Misplaced childhood

Incommunicado
Market Square Heroes
Fugazi

Naschrift: volgens Jan was ik ‘Goldfish & Clowns’ vergeten. Evenals de ‘indrukwekkende aankondiging van 10 minuten van fugazi’. En het feit dat ik Fish nog een handje kon schudden toen hij een spontaan rondje door de zaal maakte. Waarvoor dank, Jan !

645 | Walter!

16 november 2006 | roel | muziek

Wilt u mij een plezier doen en even intunen op Fabchannel, vervolgens in het rechterlijstje even klikkerdeklikken naar Walter Trout and The Radicals en dan ook maar meteen even nummertje 10 instarten ? ‘The love that we once knew’ bedoel ik dus. Ja ? Mooi. Dank u.

Typisch geval van ‘waarom was ik hier niet bij, recentelijk in Paradiso ?’. Dit liedje bracht mij ooit tot Walter Trout, of eigenlijk andersom. Een godallemachtig schone tearjerker. Even een kleine attentie in het middenstuk, waar u samen met een sfeervol Paradiso mag mee-no-no-noën. En als u toch in de mood bent, even in de fastforward naar allerlaatste minuut van deze stream, waar Trout zeer geëmotioneerd afscheid neemt van Amsterdam. Prachtig.

644 | Josefien

11 november 2006 | roel | cabaret

2 uur en een kwartier luisteren naar dood, verderf, ellende en verdriet ? Het kan. Kees Torn bewees het gisteravond in het Koningstheater met zijn inspeelvoorstelling ‘Dood en verderf’. Een boeiende bloemlezing van zijn visie op het leven en het einde daarvan. De man met de wat stuntelende en wanorderlijke cabaretstijl timmert al jaren aan de weg, altijd in de luwte blijvend van de wat extravertere exponenten van de moderne cabaretschool. Met zijn onvermijdelijke Havanna & whiskey vertoont hij zijn woordkunsten alsof het ter plekke allemaal nog moet worden verzonnen. Wellicht is dat bij een inspeelvoorstelling ook vaak zo, doch de ongekunsteldheid is bijzonder vertederend.

Ik heb overigens nooit een cabaretvoorstelling zó indrukwekkend zien eindigen als deze. Na de laatste klanken van het afscheidslied dat hij voor het doodgeboren kindje Josefien schreef kon je een speld horen vallen. Rare gewaarwording wanneer je van huis gaat in de veronderstelling tot buikkrampen toe in de lach te worden geschoten. Maar des te imposanter.

(c) 2008 StationTenderness