ouwe meuk in oktober, 2005

576 | Voordeel

31 oktober 2005 | roel | spinvis

Bent u graag alleen ?
Zijn de zaken geregeld ?
Bent u een ochtendmens ?
Hoe zou u graag heten ?

Slikt u nogal veel in het algemeen ?
Heeft u vrienden zonder auto ?
Werkt u niet snel maar wel volgens de regels ?
Waar bent u tegen ?
Gaan de dagen te snel ?
Of is het u om het even ?

Komt u vaak te laat ?
Speelt u dan de clown ?
Mist u iemand die al weg is ?
Al heel erg lang ?
En valt er dan soms regen ?

Ik ken de kamer waarin u woont
En als u huilt aan de telefoon
U danst zo mooi soms dat zie ik ook
Dat is het voordeel van video

Schrijft u ’t liefst met blauw ?
Eet u nooit op straat ?
Denkt u vaak aan geld of aan iemand van de zaak ?
Vindt u oesters geil ?
Bent u redelijk bang ?
Droomt u vaak nog van het ziekenhuis ?
En hoe komt dat dan ?
Of wilt u dat niet weten ?

Ik ken de kamer waarin u woont
En als u huilt aan de telefoon
U danst zo mooi soms dat zie ik ook
Dat is het voordeel van video

Spinvis > Het voordeel van video

Eindelijk. Na driekwart jaar smachten is het begin december zover. De 2e boreling van Spinvis ziet dan het daglicht. ‘Dagen van gras, dagen van stro’. Het voordeel van video wordt de eerste single. Briljant. Zoals gewoonlijk van SpiV. Luistert u zelf maar

575 | OK !

30 oktober 2005 | roel | muziek

Op een eindoktoberse zaterdagnacht in je t-shirt op het Leidscheplein een terrasje bevolken klínkt niet alleen surrealistisch, het voelt ook zo. Het enige dat aan het jaargetijde herinnert zijn de bij tijd en wijlen neerdwarrelende bladeren. Zeg me dat het juni is en ik geloof je direct.

Natuurlijk zit je als Brabander niet zomaar op een zaterdagavond op het Leidscheplein. Dat kan wel (het is slechts een uurtje van hier) maar in de regel combineren we hoofdstekelijk terraszitten met wat andere activiteiten. Zoals bijvoorbeeld een avondje Melkweg met als hoofdmoot The Dandy Warhols. Aangezien het gisteren een zaterdag was grepen we de kans om de avondmaaltijd in het Amsterdamse te nuttigen met beide handen aan. De ene culinaire tip werd in de wind geslagen (sorry Jan, die Indiaan mag je me nog wel eens laten zien), de andere niet. En zo lieten we ons een heerlijke dis bereiden in Cáfe De Fles .

Als je het over hoofdmoot hebt, dan ligt het voor de hand dat er ook een voormoot is. Het voorprogramma van de Dandies werd gevormd door een bandje dat nadrukkelijk solliciteert naar het predikaat ‘slechtst mogelijke muzikale uiting sinds de ontdekking van de menselijke expressie’. Het Noorse ‘Serena Maneesh’ had gedronken, gesnoven en geproefd van alles dat God ooit verboden heeft en dat vertaalde zich op de buhne in een enorm rariteitenkabinet. Het gat dat door het overlijden van Frans van Dusschoten is ontstaan in Nederland-kluchtland kan moeiteloos worden gevuld door dit enorme zooitje ongeregeld. De leadzanger was in the wrong place at the wrong time want leek weggelopen uit een ‘Jimmy Hendrix cq Prince-lookalike’-wedstrijd. Had ie maar eentiende-procent van de muzikaliteit van om het even welke van de 2 heren in huis gehad, dan hadden we ons nog wel geamuseerd. Maar dat had ie dus niet.

De begeleiding bestond uit een violist die ik niet heb gehoord, een basseuse die welgeteld 4 noten kon spelen (en waarvan 3 in 1 liedje), een muvroi die achtergrondzong en tamboerijnde en een niet nader te noemen gitarist. Die leken echt bij het verkeerde bandje terechtgekomen te zijn. Of een en ander werd geteisterd door technisch malheur of dat het allemaal zo hoorde, daar zijn we nog steeds niet over uit. Op een gegeven moment werden er 5 akkoorden op dusdanige wijze na elkaar gespeeld dat iedereen elkaar verheugd aankeek onder het uitroepen van een extatisch ‘hé een liedje !’. Maar dat was het dan ook meteen. Ik dacht dat het echt niet erger kon dan het voorprogramma van The Mission 3 weken geleden. Ik was abuis. Helaas.

Gelukkig kwam alles nog goed. Een avondje Dandy Warhols is net zo’n zekerheid als de Bank of Switzerland. Godless, Bohemian, Get off, enfin; ze kwamen allemaal weer prettig voorbij. Ook deze band had volgens mij wel al wat achter de kiezen, want de blik in de ogen van Taylor-Taylor was niet bepaald loepzuiver. Een en ander had echter geen nadelige invloed op het geleverde spel. Absolute klapstuk was ‘Boys better’ en dat werd ’t met name door het gemolenwiek van de gitarist. Fantastisch. Billy Duffy zou ’t niet nadoen. Of eigenlijk wel, maar The Cult is niet meer dus dat zal er voorlopig wel niet inzitten… Eervolle vermelding rest er overigens nog voor muvroi McCabe, die sinds heur zwangerschap wat zwaarder in het leven staat. Geen ‘daisies’ deze keer maar een ander kinderliedje. Ik ben niet zo thuis in de Amerikaanse kinderliedelarij, dus ik moet u de titel schuldig blijven. Maar leuk was het wel.

Het was overigens de 1e x dat ik in The Max van de Melkweg was. De oude zaal ken ik wel, maar van die Max word ik niet bepaald vrolijk. ’t Was te vol, teveel luidruchtige toeristen om ons heen en teveel heen- en weer geloop. Geef mij maar Paradiso.

574 | Voila !

27 oktober 2005 | roel | muziek

Soms let je even niet goed op. En ontdek je pas later wát je gemist hebt. The Mars Volta bijvoorbeeld. ‘Frances the Mute’, al in februari bij uw platenboer afgeleverd, was me nooit opgevallen. Schandaleus. Het blijkt een fenomenaal werkje te zijn dat zich op het rariteitenbankje schurkt tussen progpunk en psychedelifunk. En met klinknageltjes van latin en salsa bij elkaar wordt gehouden. Mute doet af en toe denken aan Muse-meets-Heroes Del Silencio. Laveert zelfs tussen Pixies, Radiohead en System of a Down. Oftewel: een eclectisch allegaartje dat van begin tot eind fascineert. Als je ervan houdt tenminste. Nu ben ik persoonlijk wel een liefhebber van alles wat nogal van de hak op de tak springt, dus aan mij is het wel besteed. Als je Dream Theater kunt verdragen heb je sowieso een groot incasseringsvermogen 🙂

573 | And…. cut !

26 oktober 2005 | roel | marillion en fish

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had nog wat materiaal liggen van tijdens een rondvaartje door de havens van het Rotterdamse stadje R. Samen met wat ad hoc geschoten beelden van een pop van mijn dochter, een lopende kraan, een aan de lens voorbijtrekkend tafelkleed en mijn eigenste pupil levert dat ruim voldoende frames op voor een bijna 2 minuten durende potentiele Marillionclip. Morgen gaat een en ander richting Engeland. Begin 2006 hoort u daar (wellicht & hopelijk) meer van.

572 | Werk aan de winkel

21 oktober 2005 | roel | marillion en fish

Je kan niet zeggen dat Marillion je niet van de straat houdt. Na de niet bijzonder uitdagende doch wel belangrijke stemsessie voor een Marillionweekendje in Port Zélande (uitslag ruim in het voordeel van het Zeeuwse Zuidhollandse centerparcs-park) is het nu de beurt aan de creatieve geesten onder de fans. We (u ziet het, ik schaar mezelf voor het gemak maar onder die categorie) mogen met de videocamera aan de slag. N iet meer dan 3 minuutjes footage van om-het-even-welk niveau en dat dan opsturen naar het Verenigd Koninkrijk. Al deze homevideo-meuk op een grote stapel nodigt uit tot een zorgvuldige selectie die uiteindelijk zal moeten leiden tot de videoclip van de nieuwe single die in 2006 verschijnt. U begrijpt wel dat ik me dat geen 2 x laat zeggen….

(c) 2008 StationTenderness