ouwe meuk in augustus, 2005

560 | Soms…

25 augustus 2005 | roel | ik

Soms heb je spijt van keuzes die je maakt, soms ook niet. Lowlands was in eerste instantie een optie, maar vanwege een inmiddels te matig gevulde vakantiedagenportefeuille ging dat verhaal uiteindelijk niet door. Maar goed ook, want ze hadden me om 11 uur op de zaterdagavond met 41 graden koorts in een ambulance kunnen oppikken en naar de dichtsbijzijnde van wanten wetende dokteur kunnen transporteren. Sinds dat tijdstip lig ik namelijk met een acute longontsteking te bedde. ’s Middags te Vianen was er nog weinig aan het handje, maar tijdens de terugreis in de auto begon ’t al wat op te warmen. Eenmaal in bed vond mijn vrouw het tijd voor een belletje naar de huisartsenpost. Ik vond het wel meevallen. Ik ben haar dankbaar. Longontsteking. Dat er de volgende anderhalve dag weinig verbetering te bespeuren viel dankzij een niet-aanslaande antibioticakuur kon er ook nog wel bij. Met inmiddels een ander medicijn gaat het weer beter. De koorts is gezakt en het is nu een kwestie van de rit uitzitten. Zeker nog tot aan het weekeinde moet ik rust houden en maandag beziet de dokteur weer verder. Na 23 Mythbusters, 12 x de documentaire over de imaginaire brug over de Beringstraat en 6 x A Racecar is born heb ik het nu ook wel gezien. Letterlijk…

Zo’n 2 decennia geleden brachten we onze zomervakanties steevast door op Camping l’Arche in Anduze. In anderhalve dag trok onze Starlet één-punt-nul zonder tegensputteren een Alpenkreuzer naar het zuiden van Frankrijk. Deze vouwwagen, toonbeeld van (zo blijkt nu pas) Oostduitse degelijkheid was het ideale campeervehikel. Het opberg- en slaapcomfort van een caravan gecombineerd met het tentgevoel van een… eh… tent. Het opzetten duurde dan misschien wel wat lang, maar ’t was per slot van rekening vakantie. Thuisgekomen werden er wat beugeltjes onder gejast en hopla, daar stond ie op zijn kant tegen de garagemuur. Geen omkijken meer naar. In 1989 zat ik er voor ’t laatst in.

Het is nu 16 jaar later en we zijn ons aan het ‘oriënteren’ op diezelfde vouwwagenmarkt. De kids worden groter en na enkele jaren van vakantieparken en stacaravans wordt het volgend jaar tijd voor Echte Kampeeractiviteiten. Er zijn 3 opties. Optie 1: met een tent op vakantie en derhalve op zoek naar én een nieuwe tent én een aanhangertje om de hele kampeermeuk volgend jaar mee te kunnen zeulen. Optie 2: een caravan. Optie 3: een vouwcaravan. Degenen die nu hun neus ophalen omdat ze hetzij fervente caravanslepers zijn (tossers) ofwel alles wat niet van tentdoek is gemaakt op een camping verfoeien (tossers) die mogen nu afhaken. Er blijven weinig lezertjes over: de vouwwagenliefhebbert is dungezaaid en wordt al decennia met pek en veren het spreekwoordelijke dorp uitgejaagd. U begrijpt al welke van de 3 keuzes het is geworden.

Het oriëntatieproces Een Nieuwe Vouwwagen begint met de nulfase: googlen. Natuurlijk is er maar 1 zoekterm die dan in mij opkomt en dat is ‘Alpenkreuzer’. Resulterend in het uitkomen bij een nostalgische website die geheel is gewijd aan het fenomeen ‘vouwwagen’. Met daarin prominent de prachtige Alpenkreuzer. Ik kan de krekeltjes weer bijna horen… Dat ons oog momenteel is gevallen op een Roadmaster Family S, dat moet u dan maar niet hardop roepen. Heiligschennis ?

558 | Visafslag

15 augustus 2005 | roel | marillion en fish

Eindelijk is er weer een fatsoenlijk forum omtrent Fish & zijn activiteiten. Nadat United Fishfans haar deuren sloot en het officiele Fishforum vanwege malversaties gesloten werd was het bar stil op de visafslag. Ik begon al te vrezen dat de heer Dick nu definitief was opgenomen in de where-are-they-now-files, maar onder de noemer ‘The Union’ is er sinds een paar dagen weer wat leven in de brouwerij. Nu nog wat rappe info over de aanstaande Return to Childhood-tour en we zijn weer even gerustgesteld.

557 | Blom

11 augustus 2005 | roel | sport

10 augustus 1997. Het is ruim boven de 30 graden in het ‘Olympisch Stadion Spyridon Louis’ ergens ver buiten het smoggy Athene. Op de tweede ring van dit immense stadion zitten we in de brandende zon naar een krioelende bende sporters te kijken, ergens ver beneden ons. We waren net begonnen aan onze dik 3 weken durende rondreis door het noorden van Griekenland, de Peleponnesos incluis. Toevalligerwijs bleek een bezoekje aan het WK atletiek bijzonder prettig in ons reisschema in te passen. En zo zaten we daar een hete middag en een hete avond in het stadion dat (zo bleek amper een maand na ons bezoek) 7 jaar later het stadion zou zijn waar de Olympische Spelen hun thuiskomst zouden vieren.

’t Is ver in de avond als Sergei Bubka in naar wat later blijkt een van zijn laatste wedstrijden de lat laat leggen op 6 meter en 15 centimeter. Ritmisch handgeklap hoort er schijnbaar bij en vrolijk doen we mee. U kent de uitdrukking ‘de lat te hoog leggen’ ? Ik dacht dat die wel aardig van toepassing was op deze wereldrecordpoging. Monheer Bubka vloog een tiental minuten eerder als enige over 6.01 en daarmee was zijn 6e wereldttitel een feit. Omdat er een leuke bonus verbonden is aan een wereldrecord nam hij onder de motto’s (motti?) ‘niet gesprongen is altijd mis’ en ‘je weet nooit hoe een koe een haas vangt’ een bij voorbaat kansloze aanloop. Zonder de lat aan te raken dook hij eronder door. Da’s niet helemaal de bedoeling bij het fenomeen polsstokhoogspringen, maar dat hoef je een 6voudige kampioen niet te vertellen. Feit bleef dat 6.01 al een enorm eind was, dat hij daar succesvol overheen bleek te hebben gekropen met een flexibele stok en dat wij thuis konden vertellen dat we Bubka in levende lijve hadden bekeken. Redenen genoeg om danig geïmponeerd onze reis te vervolgen.

2005. Helsinki. De sympathieke Limburgert Rens Blom katapulteert zichzelf naar de wereldtitel. In de voetsporen van Bubka mag hij zichzelf 2 jaar lang wereldkampioen noemen. Ik kijk naar het gejuich dat al begint tijdens de laatste meters van zijn afdaling richting mat. Met hetzelfde gevoel als toen. Sport kan zo mooi zijn.

556 | En nog maar een

5 augustus 2005 | roel | marillion en fish

Tja. De man heeft waarschijnlijk weer wat geld nodig. Om dat je fanbase afhandig te maken is niet veel inspanning vereist: je poept de zoveelste verzamelaar uit en hopla, het cashen kan beginnen. Twee Drie redenen om Fish’s nieuwste dubbelplaatje toch blindelings aan te schaffen: a) het artwork, b) de nog niet eerder gehoorde track Caledonia en last but not least c) de opsplitsing in een ‘balladeer’- en een ‘rocketeer’-cd.

Een hele cd met steviger werk, da’s natuurlijk een briljante vondst: Big Wedge, Credo, Incommunicado, Goldfish and Clowns, Long Cold Day, Brother 52, Clock Moves Sideways, The Perception of Johnny Punter, Moving Targets, Plague of Ghosts (i) Old Haunts (ii) Digging Deep (iii) Cocolate Frogs (iv) Waving at Stars (v) Raingods Dancing (vi) Wake up Call (Make it Happen). Daar is van begin tot eind helemaal niks mee. De andere cd is voor de wat intiemere momenten, onze Duitse vrinden noemen ‘m al liefkozend ‘der Kuschel-CD’: Just Good Friends (met Sam Brown), Shot the Craw, A Gentleman’s Excuse Me, Kayleigh, Solo, Incomplete (met Elizabeth Antwi), The Company, Fortunes of War, Our Smile, Lavender, Lady Let it Lie, Cliché, Scattering Crows, Tara, Caledonia, Raw Meat. Alleen al de aanwezigheid van het duet met Sam Brown, Cliché, Tara en Raw meat rechtvaardigt de aanschaf. Kortom: kopen dat ding. Of je het nu volksverlakkerij vindt of niet.

(c) 2008 StationTenderness