ouwe meuk in april, 2005

531 | eos

25 april 2005 | roel | ik

Om de treurige gebeurtenissen van de afgelopen weken even te ontvluchten zocht ik naar wat afleiding. Ik verkocht m’n hagelnieuwe piepkleine Ricoh Caplio R2 via marktplaats en besloot om me uiteindelijk toch maar te storten in de Echte Fotografie. Dat dat betekent dat ik een heel stuk dieper in de buidel moest tasten om te komen tot een Canon EOS 350D, dat moge duidelijk zijn. Een digitale spiegelreflex, welteverstaan. De levertijd zou aanzienlijk zijn, volgens de diverse webwinkels. Webvoordelig, de internetshop waar ik 4 jaar geleden al mijn S75 scoorde en vervolgens ook nog een digital8-videocamera, bleek echter een razendsnelle partner: na 2 dagen stond de 350d voor de deur. Afgelopen weekend meteen een prettig EF 55-200mm f/4.5-5.6 II USM objectief erbij gekocht. De eerste resultaten zijn bemoedigend. ’t Is allemaal geen ‘point-and-shoot’, dus momenteel zit ik in een flinke ‘learning-curve’. Maar het 8mp apparaat levert schitterende plaatjes. Binnenkort het eerste materiaal.

Oh ja: ik was wel gecharmeerd van de EF 1200 USM. Zo’n lens waar je een aanhanger voor nodig hebt om ‘m te kunnen vervoeren, laat staan dragen. Zo’n Joop van Tellingen-ding. Helaas kost dit fijne objectief momenteel zo’n 108.000 euro. U leest het goed. De punt is een punt en geen komma…

530 | Schril

15 april 2005 | roel | spinvis

Gisteren heb ik op één dag van 2 familieleden afscheid genomen. In hetzelfde crematorium. En weer zijn er wat muziekstukken die nooit meer hetzelfde zullen zijn. Lost van Anouk, My way van Frank Sinatra. Mooie dag van Blöf. Next to you van BB Queen. En vooral Auto, vliegtuig van Rowwen Hèze. Een van de favoriete nummers van Ton. Ik weet zeker dat hij het daarboven ergens luidkeels zal hebben meegezongen…

Het zal deze trieste opmaat geweest zijn die ervoor zorgde dat het Spinvis-concert in Tilburg later op de avond een bijzonder emotionele lading kreeg. Ik heb overwogen om dat maar te laten schieten na alle emoties, maar ik ben blij dat iets in me riep dat ik juist nu toch zou moeten gaan. Dat ik het tijdens ‘Aan de oevers van de tijd’ niet drooghield mag geen wonder heten. Een paar weken geleden in Nijmegen greep het nummer me al bij de strot. Maar gisteren ontsteeg dit nummer al het aardse, al het verdriet, al het onrecht, al het leed, alle herinneringen en alle emoties.

De setlist was identiek aan die van Nijmegen maar het geluid was vele malen beter. De prachtige Tilburgse concertzaal straalt een sereen soort rust uit, die overigens wreed verstoord werd door het lekkere volume van Spinvis cs. Speciale gast was Hans Dagelet op trompet; geen idee dat die man zo prettig kon blazen. Maar topper was toch wel weer Saartje. Op haar cello. En op 2e stem. Fantastisch.

Ik denk weleens na over de muziek die ik graag zou willen horen tijdens mijn eigen afscheid. Vooropgesteld dat je daar dan zelf iets van meekrijgt, maar daar ben ik van overtuigd. Sinds gisteren hoef ik daar niet meer over te dubben. De oevers van de tijd. De tijd die gisteren Ton en Jacqueline heeft ingehaald… Rust zacht… of nee; maak maar eens flink kabaal daarboven!

529 | 9 april

11 april 2005 | roel | ik

“De jongeman loopt hard
In een winterlandschap
De bomen zijn naakt
Verdwaald in de tijd
Verdwaald in zijn hart
De herinnering het afscheid
Van wat eens was
Verloren in de tijd
Vaarwel…”

9 april 2005. De wereld is een stuk stiller geworden. Op één dag sterven mijn oom Ton en mijn nichtje Jacqueline.
59 en 41 jaar oud. Oom Ton ging het ziekenhuis in voor een longoperatie en raakt na een hartaanval tijdens die operatie in coma. Om daar vervolgens nooit meer uit te ontwaken. Nicht Jacqueline sterft aan kanker, 2 jonge kinderen achterlatend.

Ik weet even niet meer wat ik zeggen moet. Of wat ik zeggen kan…

Ton † 9 april 2005 / Jacqueline † 9 april 2005

528 | Boven water

5 april 2005 | roel | ik

Net toen ik dacht dat de griepepidemie me deze keer had laten gaan, sloeg ie me met zijn staart nog even fluks om de oren. 5 dagen in bed terwijl het buiten zomert, da’s dan het logische gevolg. Met een dikke koorts en een hoest waar de honden geen brood van lusten was het zwaar toeven thuis. Zeker met 2 koters en een vrouw die langzaam maar zeker op instorten stond. Ergo: papa is weer up & running terwijl mama en zoonlief thuiszitten met de door papa geïntroduceerde griep. Sorry.

De pijn had ietwat kunnen worden verzacht door de binnenkomst van de 4-dvdbox van de eerste 2 Marillionweekenden plus de dubbelceedee van diezelfde happenings, ware het niet dat mijn hoofd daar niet naar stond. Vandaar dat ik vandaag pas naar die cd kan luisteren. En ik me na This town / The Rakes Progress / 100 Nights weer een stuk beter voel…

What do you do when your roots have dissolved and broken down
And the soil that you grew in when you were small
Has become nothing more than dirt in some dirty town
When you list all the qualities that you despise
And you realise
You’re describing yourself
And breaking someone up inside
Is your only source of pride

(c) 2008 StationTenderness