ouwe meuk in mei, 2004

453 | NK

27 mei 2004 | roel | marillion en fish

Na 4 concerten van mijn bandje in 1 maand (een record) kan de eindbalans worden opgemaakt. Een soort ‘Top10′, want je breekt tegenwoordig je nek over de ranglijstprogramma’s op tv en dat is dus trendy. Volgend jaar komt er een Top10 van top10-programma’s, heb ik het vermoeden. Ik noem het dan ook liever anders; het NK Marillionconcerten of zo. De oplettende lezer kon aan de hand van de rapportcijfers van de 1e drie optredens al een aardig op weg komen. Ontbreekt nog het cijfer voor gisteren. Ik kan u mededelen dat het een 8,5 is geworden. Daarmee is de eindstand als volgt:

1. Vredenburg (9-)
2. 013 – 26 mei (8,5)
3. Zwolle (8)
4. 013 – 2 mei (7-)

Uit welingelichte bron kan ik u melden dat 013 op een haartje na de 1e plek is misgelopen. Een of andere oelewapper knipte het licht na de toegiftenreeks iets te enthousiast aan. Volgens drummert Ian stonden Easter en Sugar mice nog op het programma als de zaal een beetje enthousiast zou zijn. En dat was inderdaad het geval. Maar toen de helverlichte zaal al leegstroomde was het te laat. Zonde. Die twee toetjes hadden vast en zeker een 1e plaats in dit NK opgeleverd…

Met het 2e optreden in 013 binnen 3 weken kwam gisteren een eind aan de Nederlandse concertreeks van de Marblestour van Marillion. Ditmaal net niet uitverkocht, hoewel het toch prettig druk bleek te zijn. In tegenstelling tot eerdere belevenissen in de Tilburgse poptempel was het ditmaal wél gezellig en sfeervol. De band leek er ook van onder de indruk en ondanks wederom een karrenvracht aan technisch malheur (gitaren die het niet deden, keyboards die schijnbaar niet aan geluid produceerden wat ze behoorden te produceren, de beamer die uitviel tijdens Fantastic Place nota bene) was het een bijzonder prettig concert dat het vorige van 2 mei volkomen wegvaagde.

Het eerste uurtje was vertrouwd briljant met de integrale vertolking van de 1-disc-versie van Marbles. Fantastic Place was weer hemels, evenals The Invisible Man en Neverland. Ik verheug me er nu al op om dit nummer in Londen te horen: gedurende het nummer wordt de skyline van datzelfde plaatsje geprojecteerd op het immense scherm.

Het geluid was ditmaal bijzonder goed: Rothery zat veel duidelijker in de zaalmix vergeleken met de vorige 3 optredens. De soli in Angelina zijn echt om de vingers bij af te likken, en daar kwamen we gisteren dus eindelijk echt achter. En hoera: de mic van Pete stond ook wat harder. Dat leverde een aantal verbazingwekkend mooie tweestemmigheden op. Verbazingwekkend, want meestal vallen Pete’s zangkwaliteiten in het niet bij die van H. Die ook gisteren weer geweldig bij stem was. Het in-ear monitorsysteem komt zijn zangkunsten alleen maar ten goede, heb ik het idee. Ik heb hem nog nooit zo goed horen zingen als tijdens deze tour. Wie die malloot was die bij het intro van Angelina ineens heel hard ‘Jomanda’ te berde bracht mag Joost weten. Jammer dat H niet zo thuis is in de alternatieve oplichterij, Marcel !

De korte pauze na Marbles werd voorafgegaan door een langdurige staande ovatie. Nu stonden we toch al, dus dat kwam wel goed uit. De band leek zelf ook wel verrast te zijn door het enthousiasme uit de zaal, want ze hebben al vaak genoeg in 013 gestaan om te weten dat het niet altijd even spontaan is. De lijn die werd ingezet in Zwolle door het skippen van een aantal mindere songs in set 2 is in de afgelopen weken voortgezet en dat resulteerde in een uitgebalanceerde verzameling hoogtepunten. Hoewel H zichtbaar geirriteerd bleek door het kapot gaan van zaken waar wij geen weet van hadden had hij er wel lol in. Ik bedoel, H’s gitaar in King hoor je toch niet… Zijn balorigheid kwam tot uiting in een spontane ‘Let it be’, dat door een voltallig 013 luidkeels werd meegezongen. En hoewel Pete een rasmuzikant is, deed zijn vertwijfelde blik naar Ian vermoeden dat ie geen idee had welke basnootjes hij tijdens dit Beatlenummer moest spelen. En dat voor iemand die zijn sporen in het om zijn improviserend vermogen staande proggenre toch wel heeft verdiend. Maar misschien heb ik het wel verkeerd gezien 🙂

De terugkeer van King en Uninvited guest op de setlist was een verademing. Quartz en Living with the big lie waren vertrouwd geweldig. Het enige geval van ‘jammer’ was dat Easter niet meer langskwam. Het nummer met de mooiste gitaarsolo aller tijden. Maar goed: begin juli in Londen hebben we nog 2 kansen !

Setlist
The Invisible man
Marbles I
You’re gone
Angelina
Marbles II
Don’t hurt yourself
Fantastic Place
Marbles III
The Damage
Marbles IV
Neverland

Quartz
Bridge
Living with the big lie
Let it be
The party
Between you and me
King

Estonia
The uninvited guest
Cover my eyes

451 | Nasty

24 mei 2004 | roel | ik

Over enkele weken is onze tuin 4 meter korter en onze woonkamer slash keuken 4 meter langer. Om de heren bouwvakkers hun nobele werk te kunnen laten doen moet er een en ander worden afgebroken. Het terras bijvoorbeeld. En een handjevol schuttingpanelen. En de tuin. De tuin ? Ja die. Weg met onmaaibare grasrondjes, kindonvriendelijk middenpad en wildbegroeide tuinzones waar af en toe onbestemde dierenkreten uit opdoemen. Welkom speelgras, recht toe recht aan terras, speeltoestel en (als het aan mij ligt, want pas gezien bij vriend E. en bijzonder imposant:) een ‘vaste’ tuinbarbecue.

De Onnozelen die denken dat je een tuin van pak ‘m beet 17 meter diep in een middagje wel groenvrij hebt gemaakt, nou die zou ik graag eens aan mijn riek prikken. Wat een ellende. De meest miezerige plantjes hebben een wortelstelsel waar de Taliban zijn vingers bij af zou likken. De grootste planten en bomen trouwens ook. Het enige dat er wel lekker uit komt zijn hosta’s. Maar als je 40 hosta’s in je tuin hebt staan verveelt dat ook nogal snel. En op het moment dat de laatste loodjes toch al het zwaarst wegen en je de bijzonder vervelende kamperfoelie moet gaan omleggen duiken er ineens een 3tal wespen op je af. Nu ben ik niet zo weg van wespen. Bijen doen me niks: hun honing des te meer. Vliegen zijn lastig maar niet vervelend. Wespen daarentegen zijn bijzonder onfunctioneel en zoemen heel vervelend. Ze vallen wel op, want hun patserige geel-zwarte verschijning laat weinig te raden over. Ik stuitte dus zomaar op een wespennest in de kamperfoelie. Een kleine cocon van een 10tal centimeters hoog, gemaakt van tot pulp verkauwd hout. Ik stond toch even in dubio. Het was maar een klein nestje maar ik heb totaal geen referentiekader qua wespensteken.

In al die 35 jaar tot nu toe ben ik nog nooit gestoken door zo’n onding en dat wilde ik graag zo houden. Het was de avond voor Hemelvaartsdag, dus de komende 2 dagen waren alle winkels dicht en zaterdag werd in beslag genomen door een (overigens prachtige) bruiloft. Ergo: ik moest zelf in actie komen. De tuinslangtuit naar zijn krachtigste stand gedraaid en net zolang (van veilige afstand) op het nest geschoten tot er niks meer van over was. Dat er maar ongeveer 3 wespen in zaten klinkt nu een beetje belachelijk, maar de Queen Mother had ik wel bijna aan mijn vingers zitten toen ik (in de veronderstelling dat het gevaar over was) een taxus uit de grond trok. Mevrouwtje was door mij met haar onderkomen weggeblazen en lag op de grond bij te komen van het waterballet. Net op tijd zwiepte ik de plant met stam, kluit en wesp naar de afvalberg. Tevergeefs heb ik vervolgens geprobeerd een eind te maken aan de moeder der wespen. Ik kon haar niet meer vinden. Vandaag gaat die hele zooi tuinafval naar de stort. Mocht u de komende tijd hier even niks meer lezen dan weet u dat ik de Koningin alsnog ben tegengekomen…

450 | Greve

16 mei 2004 | roel | ik

De een vliegt naar Beijing, de ander tuft naar Zeeland. Niet Nieuw Zeeland hoor, gewoon die provincie linksonder op uw NL-kaart. Een midweekje Landal Port Greve nabij het Brouwershavense plaatsje B. was een welkome afwisseling na al het non-actieve geklus aan het thuisfront. Ook een welkome rustpauze in de Marillion-overkill overigens, want van maandag tot en met vrijdag heb ik niet 1 nootje Marbles geluisterd.

449 | 8 !

6 mei 2004 | roel | marillion en fish

Door wat computermalheur iets later dan de bedoeling was: het iets uitgebreidere verhaal qua Zwolle-concert. Na Woeste Hoeve (Robin: de foto’s komen eraan), Zwolse MacDonalds en Martin Brozius’ handtekening te hebben bezien bleek de Meerhal een Brabanthalesque voorbeeld van hoe-het-niet-moet. Een veehal is niet gebouwd om een concert in te organiseren. Laat staan om er naar te gaan kijken. Hoe groot onze verbazing was toen bleek dat het geluid bijzonder plezierig was kunt u dus wel raden. Voorafgaand aan dat geluid was er een bijzonder indrukwekkend moment van geen-geluid. Even voor 8-en kwam een niet nader te duiden heerschap vertellen dat we dra 2 minuutjes stil zouden zijn. Dat ie niet ging aftellen a la Oudjaar da’s nog te bevatten maar om nou zomaar weer te verdwijnen, een legertje van pak ‘m beet 2000 non-synchrone horloges achterlatend, is ook weer het andere uiterste. Het was een orkaan van stilte die langzaam over het publiek raasde. Binnen een seconde of 20 kon je een speld horen vallen (of moderner: een smsje horen arriveren). Zelden heb ik een P.A.-brom zo indrukwekkend horen zijn. ’t Is dat er iemand de helderheid van geest had om na een paar minuten (het waren er toch echt meer dan 2) een hard ” dank u wel” te roepen, anders stonden we er nu nog stil te wezen…

Voor het eerst was Gazpacho (voorprogramma) de moeite waard om hier te noemen. Mijn theorema dat de interessantheid van een voorprogramma rechtevenredig is aan je eigen afstand tot het podium deed de afgelopen 3 dagen zeker opgeld. Best leuke deuntjes, zeker als je bedenkt dat het Noren zijn. De jongen met de viool moet echter, op de momenten dat hij niet hoeft te violeren, van het podium af. Niks zo funest voor de uitstraling van een band als een kleine mannetje dat schijnbaar verveeld zijn ogen tot spleetjes trekt als er weer een spot over zijn gezicht glijdt. Doe dan net als die andere part-timer in de band, die met die fluiten en de akoestieke gitaar: die was gewoon netjes foetsie als we ‘m niet nodig hadden. Maar goed: 7 mensen op een podium staat natuurlijk wel erg kek.

Dat er onbenullen zijn die Marillionfans als klapvee betitelen, dat mogen zij zelf weten. Hier in Zwolle, nota in een veehal, bleek die vlieger verre van op te gaan. Tijdens het eerste uur waarin uitsluitend Marblesmateriaal werd gespeeld bleek de stemming er niet echt in te zitten. Wellicht relatief veel mensen in de zaal die ‘m nog niet hadden gehoord ? Het was echter wederom bijzonder intens. Jammer van het technisch malheur dat bij tijd en wijle de kop opstak: d’r werd wat afgerend naar de mixtafel. Tijdens de minibreak waren wij (inmiddels uitgedund tot 3tal) het erover eens dat er iets miste. Niet zozeer in de performance van Marillion, want het was om de vingers bij af te likken. Er was geen sfeer. Vooralsnog niet…

Met de 2e set en met name de toegiften kwam alles toch goed en scoorde deze avond een onverwachte acht. Estonia werd gespeeld, Beyond you was verhuisd naar de toegift (samen met Cannibal surf babe) en als uitsmijter kwam Cover my eyes weer eens langs. Nooit gedacht dat ik daar nog eens blij mee zou zijn 🙂 Quartz was wederom het hoogtepunt van de avond. Wat een nummer. Na afloop wist ik nog een plectrum van Steve Rothery op bijzonder sportieve wijze te vangen (lees: te missen en van de grond te rapen), maar die scan ik nog wel eens in als het moederbord van mijn Echte PC het weer doet.

Geen setlist meer om u mee te vermoeien, laat staan fotomateriaal. Dat ziet u 2 berichtjes geleden allemaal staan. Wat nu ? 3 avondjes Marillion verveelt niet, zoals ik vaak moet uitleggen aan de Ongelovigen. Sterker nog: met de waanzinnige plaat die de heren onlangs maakten doet het alleen maar smaken naar meer. Gelukkig zijn we op de helft. Nog 1 x Tilburg en dan begin juli naar het Londense voor de laatste 2 concerten van de tour…

(c) 2008 StationTenderness