ouwe meuk in januari, 2004

390 | Remember

28 januari 2004 | roel | muziek

Bm A Bm A

Measure 1:

e-|-5——-|
B-|—5—–|
G-|—–6—|
D-|———|
A-|———|
E-|———|

Dit legendarische introotje had binnenkort wellicht in Waalwijk kunnen klinken. En aangezien Waalwijk niet zo ver van mij vandaan is, had ik het zelf misschien wel even mogen spelen. Ebay had het echter anders voorzien. Briljantje viste achter het net. In de laatste tellen van de veiling greep hij naast de Roland GR 300 Guitar Synth & Guitar van Steve Rothery, gitarist van Marillion. De gitaar die op Misplaced Childhood te horen is. En op Assassing. En overigens op heel Fugazi. Het boven getoonde introotje is natuurlijk van Kayleigh. Komt ook uit die gitaar.

Toegegeven, het zijn slechts 6 snaren op een stuk hout maar hoe legendarisch wil je ze hebben ? ’t Mocht echter niet zo zijn. Voor een dikke 2800 dollar is iemand anders blij met zijn gitaar…

389 | Finding Dubbe

28 januari 2004 | roel | muziek

Wat hebben een clownfish en Bauer met elkaar van doen ? Bijzonder weinig zou u denken. En dan zelfs nog minder, want voordat u al schouderpakkend en polonaisend de eerste de beste voorbijganger terroriseert onder het motto ‘ heb je even voor moi ‘ wijs ik u erop dat het niet onze zo gewoon gebleven Frans behelst maar gewoon Bauer. Oftewel Berend – ex Bettie Serveert – Dubbe’s popcombo.

Die clownfish komt natuurlijk uit Finding Nemo, wat een bijzonder aantrekkelijke film bleek te zijn. Met enkele bijzonder scherpe conversaties. Zo is er een hilarische praatgroepparodie van roofvissen die liever geen vis meer willen eten. Van AA tot AZ, ze kunnen er allemaal een puntje aan zuigen. Of dat moment dat De Dolfijn op de hak wordt genomen als zijnde een vooringenomen, hooghartig schepsel. Juist die scene deed mij terugdenken aan de titel ‘I am starting a war with dolphins’ van, daar is ie dan, Bauer. Afkomstig van de plaat On the move uit 1999. Zolder-knutselpop avant-le-Spinvis zullen we maar zeggen. Het ene nummer nog vreemder dan de ander, maar wel lekker.

Zodoende de link tussen een visje en een herontdekte plaat. Want Finding Nemo deed me teruggrijpen naar de platenkast waar On the move al in geen 3 jaar uit was getrokken. Tot vanavond. Ik krijg ‘m niet meer teruggestopt. Betoverend gebliep, geneuzel in de vocalen en her en der onconventioneel; het maakt deze plaat tot de herontdekking van dit moment. Hopelijk binnenkort overtroffen door Bauers nieuwe plaat. ’t Mag wel eens tijd worden. Luister hier eens naar The Record Machine. Prachtig.

‘Sure hope that sunday will stay a sunday’

Het werd nog bijna melodramatisch ook. De (waarschijnlijk) laatste minuten van collega Jan, die maandag de kantonrechter gaat horen zeggen dat ie niet meer hoeft te komen. MSN werd met een officieel gebaar gedeïnstalleerd, 5 minuten voor 5. Ik vroeg nog speciaal om een laatste woord. Het leek lange tijd ‘roel’ te gaan worden, maar op de valreep, seconden voor het op zwart gaan van zijn online-zijn, kwam daar het woordje ‘dag’. De puntjes die erop volgden waren veelzeggend. Punt uit. 17 jaar vriendschap, waarvan de laatste 4 als collegae. ‘Bedrijfseconomische redenen’ gooien nu roet in het eten. Eerst bij Jan, binnen afzienbare tijd ook bij mij. Natuurlijk slechts voor wat betreft die 4 jaar. Die 17 daar blijft onze werkgever mooi met zijn vingers van af ! Dag Jan…….

387 | Texcellent (10)

22 januari 2004 | roel | texcellent

Ich had al twee maedjes gezeen mit achter op allebei unne saxofoon
Witte bloes, blauw boks mit gael bieze en pas gepoetste sjoon
Nog boete ’t dörp heurde ich al ’t geretteketet van ’n trompet
Genog gewanjeld, hiej drinke veur os get
In de eerste sjtraot rook ’t van wiet weg en ich realiseerde mich verrek
hiej trek nag emus sondigse soep
Det leeg geträöt van die trombones trokke os nao veure euver de sjtoep
Biej de kerk waare natuurlik weer twee cafe’s en ’n plein
En sjpeelde ’n fanfaar heel fijn:

Blaosmeziek op eine sjone zóndigmorge
Blaosmeziek bleust mich ómver
Mit toeters en bellen ’n sjoon verhaol vertelle
Zondigmorge blaosmuziek blaos mich riek

Gaef mich eine esbas veur ’n sjtevig fundament
Gaef mich sjuve en die saxe veur de moere van dees muziektent
’t Vergulde kaopere daak waert door de bugels en trómpette gemaak
En dan heurs se:

Blaosmuziek op eine sjone zóndigmorge
Blaosmuziek bleust mich ómver
Mit toeters en belle ’n sjoon verhaol vertelle
Zóndigmorge blaosmuziek blaos mich riek

Blaosmuziek op eine sjone zóndigmorge
Blaosmuziek bleust mich nao hoes
Mit toeters en belle ‘n
pracht verhaol vertelle
Zóndigmorge blaosmuziek blaos mich riek

Gé Reinders > Blaosmuziek

386 | Bad habits

20 januari 2004 | roel | ik

Staat u er wel eens bij stil dat zoiets eenvoudigs als het nemen van een bad via tal van verschillende technieken kan worden uitgevoerd ? De meest gangbare badderwijze is het a) vol laten lopen van de badkuip en vervolgens b) jezelf in het (altijd te hete) water laten zakken. Waarschijnlijk doet u dat ook. Vooropgesteld dat u de beschikking hebt over Een Bad, want in geval van een douche stopt u beter met lezen.

Ikzelf dacht altijd dat het wel raar zou zijn als ik zou vertellen dat ik me altijd a) eerst van mijn kleding ontdoe, vervolgens b) in de nog lege en vooral koude tobbe ga zitten om daarna de c) warme kraan vol open te gooien. D’r rust immers nog een enorm taboe op de bad-entree. Toevallig kwam deze techniek (voor ’t gemak de “Cold Feet Entrance” genoemd) vorige week ter sprake, toen Briljantje tussen neus en lippen vertelde op dezelfde wijze zijn badavonturen te beginnen.

Het is een bijzonder prettige sensatie kan ik u vertellen. Volg je de gebruikelijke techniek dan ben je na de instap een paar minuten bezig om te wennen aan óf de te hoge temperatuur zodat je druk in de weer moet met stromend koud water, óf je termostaatkraan stond zo fris ingesteld dat je blauwbekkend zit te wachten tot de temperatuur weer wat aangenamer is.

De Cold Feet Entrance zorgt daarentegen voor een veel rijkere beleving van het badgebeuren. Het warme water dondert eerst het bad in zonder ook nog maar iets te raken. Dat schept grote verwachtingen; zeker wanneer het water om je tenen begint te lopen. Het doet verlangen naar meer. En dat komt er dan ook vanzelf. Een dik kwartiertje later staat het water tot aan je lippen.

Ook bij deze techniek kan een en ander worden opgeleukt met schuim, badzout of olie. Pas in dat laatste geval wel even op: veel badolie is dermate geconcentreerd dat het in verkeerde mengverhoudingen in water zelfs brandwonden kan opleveren ! Hoe ik dat weet ? Ach, het bekende verhaal van schade, schande en wijs worden. Wacht met het toevoegen van olie dus tot het bad minstens halfvol is gelopen.

Oh ja: een verwarming op de badkamer is geen overbodige luxe bij de Cold Feet-methode.

(c) 2008 StationTenderness