ouwe meuk in 2004

494 | Pijn

29 december 2004 | roel | ik

05:50 Ik stamp vol zelfmedelijden uit bed om mijn anderhalfjaar oud mannetje te gaan halen. Een mannetje dat er schijnbaar genoegen in schept om op de meest on-christelijke tijden te vinden dat het mooi geweest is, dat slapen…

23:50 Een Sri Lankaan houdt zijn anderhalf jaar oude mannetje in zijn armen. Een mannetje dat nooit meer om zes uur in de ochtend wakker zal worden. Vol schaamte kruip ik naast het bedje van mijn zoon en kus hem zacht op zijn voorhoofd. Huilend leg ik een extra dekentje over hem heen…

493 | Roerend

24 december 2004 | roel | media

Einde van een jaar. Stortvloed van jaaroverzichten, terugblikken, verkiezingen, retrospectieven. Oprakelen van emoties, opwellen van ontroering. Ook bij mij. Mijn kippenvelmoment van 2004 ? Goud van Tinus in de tijdrit ? Pixies ? Dré ? Adieu Kneet ? Ontslagen worden ? Theo ? Marillion in Londen ? Een nieuwe baan vinden ?

’t Is om het even. Al deze momenten komen ervoor in aanmerking. Net als dat prachtige beeld van 3 dj’s die na 5 dagen opgesloten zitten, vasten én 24 uur per dag radio maken hun tranen niet kunnen bedwingen wanneer ze weer losgelaten worden. Hartverwarmende radio, 5 dagen lang. Dat radio3 me nog eens zou kunnen boeien had ik een decennium lang niet voor mogelijk gehouden. Hulde. Zelfs monheer Beelen was het aanhoren meer dan waard.

492 | Vulkaan (2)

11 december 2004 | roel | cabaret

Ik heb nog wat in te halen op cabaretgebied. 2x Freek de Jonge in de Theatercompagnie in Amsterdam, 1x Guido Weijers in het Koningstheater en vanavond (voor de tweede keer binnen het jaar) Droog Brood met hun onnavolgbare ‘Scenes voor de mensen’.

Freek was zoals Freek altijd was: een fenomeen. Met name de voorstelling waarin hij een uitgerangeerde bluesmuzikant speelt die ergens in de Achterhoek op een camping bivakeert was van een zeldzaam niveau. Niet in de laatste plaats vanwege de inbreng van held Daniel Lohues (Skik) op gitaar en zang. Een unieke voorstelling in een unieke en bijzonder knappe reeks. De tweede show die ik bezocht was die met Theo Maassen als mislukte zoon en Freek als uitgerangeerd acteur. Met een gelaagdheid die niet na te vertellen is bleek ook dit 2e bezoek aan de hoofdstad zeer de moeite waard. ‘Meer toneel, minder cabaret’ is een slogan die Freek zeker siert.

Vorige week was het tijd om het verhuisde Koningstheater voor het eerst van binnen te gaan bezien. Weggejaagd uit de prachtige ruimte van het Koning Willem I college in Den Bosch vond het unieke theater een nieuw onderkomen in het voormalige theater Bis. En dat is zeker geen verslechtering. Het zicht op het podium is beter, de temperatuur aangenamer en de omgeving prettiger voor après-theateractiviteiten (binnenstad biedt immers meer uitdagingen dan een verlaten scholengemeenschap aan de rand van de stad). En als je dan ook nog eens Guido Weijers mag meemaken vanaf rij 0 dan kan je je geluk niet op. Een bijzonder aantrekkelijke voorstelling waar eigenlijk achteraf weinig zinnigs over te vertellen valt, behalve dan dat het prachtig was. In de zaal o.a. Theo Verbruggen, royalty-verslaggever en glamourreporter van Omroep Brabant. Mijn eega wordt nog even in het gebeuren betrokken maar haar vrees voor het de-lul-zijn (excusez mijn plasticiteit) bleek ongegrond. Halverwege de voorstelling blijkt Bernard overleden te zijn, iets dat Guido al vermoedde toen hij zag dat Theo opstond en de zaal verliet (red: u denkt waarschijnlijk, hoe weet die jongen dat ? Deze info heb ik niet van Guido zelf. Het staat op zijn website). Wij hoorden dat pas toen we thuis waren. Met in onze binnenzak een verrassinkje. Voor degenen die nog naar monheer Weijers willen gaan: hang uw jas vooral in de garderobe 🙂

En dan vanavond nogmaals Droog Brood. ‘Geert, je hebt van je huis een vulkaan gemaakt. Dat is wat je hebt gedaan’. Klinkt bekend ? Zoek op deze site maar eens op ‘Droog Brood’ en lees de recensie van begin dit jaar. De voorstelling was identiek qua inhoud en identiek van niveau. Tragi-absurd om het maar eens kek te zeggen. De Balletje-Balletje-dienst, waarbij een nogal tragisch figuur al colporterend zijn spelletjesdienst aanbiedt was wederom een van de hoogtepunten (carnavalmateriaal volgens Jan). En het stiekem-toch-een-kanariepietje-raadsel. Prachtig.

Freek de Jonge – De Vergrijzing (voorstellingen Hunnebedrock en De Sterfscene) – gezien in oktober en november in de Theatercompagnie in Amsterdam.

Guido Weijers – Myosotis – gezien op 1 december in het Koningstheater in Den Bosch

Droog Brood – Scenes voor de mensen – gezien op 10 december in het Koningstheater Den Bosch

491 | Hits!

3 december 2004 | roel | media

Wat hebben Saybia, Natasha Bedingfield en Remixomatosis met elkaar gemeen ? Himmel nix ! Behalve dan dat ze in de laatste editie van m’n Verrukkelijkste Vijftien zijn te bewonderen. Alhier. ’t Was lang wachten vanaf juli. En ik beloof ook geen beterschap qua updatefrequentie van onderhavige hitlijst. U wacht maar rustig af…

490 | Flex ?

30 november 2004 | roel | ik

Mijn nieuwe werkgever placht zijn medewerkers te stallen op zogenaamde flexplekken. In een organisatie waar gemiddeld slechts de helft van de werknemers aanwezig is, is dat geen slecht idee. Iedereen zeult zijn laptop, muis en laptopstandaardje mee in zijn tas, dus op alle burelen ligt slechts een toetsenbord. Dat ziet er wel zo opgeruimd uit aan het eind van de dag en het scheelt je een hoop overhead.

Toch is de nesteldrang van de mens zó sterk dat ie, eenmaal een flexplek ingenomen, zich dat plekje op een of andere manier snel eigen maakt. Vergelijk het met een hond die al urinerend zijn territorium afbakent. Ik heb nog niemand tegen zijn bureau zien staan pissen, dus die vergelijking gaat een beetje mank, maar het lijkt wel een ongeschreven wet dat eenieder zich elke dag dezelfde desk toeeigent. Mocht er toch onverhoopt iemand op je plek zitten dan blijf je naar alle waarschijnlijkheid in dezelfde ruimte. Om de anderen niet voor het hoofd te stoten, waarschijnlijk. Die zouden wel eens kunnen denken dat je het helemaal niet leuk vindt bij hen. Da’s waarschijnlijk ook de reden dat je goed moet uitkijken waar je voor het eerst gaat zitten. In die fractie van een seconde dat je een bureau uitkiest bepaal je je werkplektoekomst bij het bedrijf in grote mate. Wees dus alert en laat je oog vallen op het plekje met de gezelligste plantjes in de buurt, het mooiste uitzicht naar buiten of de prettigste collegae om je heen. Dat laatste is een beetje lastig, want die ken je net een paar seconden.

De echte antiflexers zetten overigens fotolijstjes op het bureau en laten die daar staan als ze weg zijn. Een soort sublimatie van het boompissen. D’r is echt niemand die het in zijn hoofd haalt om de hele dag tegen drie wildvreemde kinderhoofdjes aan te gaan kijken. ‘Zo, leuke kinderen heb je daar zeg !’.’Oh maar die ken ik helemaal niet hoor !’…

(c) 2008 StationTenderness