ouwe meuk in november, 2003

354 | Keek in uw beurs

21 november 2003 | roel | media

De Terugkeek van Kees van Kooten en Wim de Bie was een doorslaand succes. Tal van ‘aha-erlebnissen’ en ‘oh-ja-momenten’. Do ist der Bahnhof bijvoorbeeld. Of Loec Hobbema. En dr. Klavan. En natuurlijk wethouder Hekking van de gemeente Juinen. ’t Is echter verdraaid jammer dat het in anderhalf uurtje moest gebeuren. Met gemak vul je daar een heel weekeinde mee. In dat kader pleit ik dan ook voor een verruiming van het sinterklaasbudget volgend jaar. Van € 25 naar € 199. Dan kan ik namelijk de 11-cd-box met de kekke naam ‘Koot en Biebliotheekbox’ vragen aan de Goedheiligman. Bekijk het in de winkel

353 | Glorix

21 november 2003 | roel | muziek

Een bandje in de beste Excelsior-traditie. Alleen staat Gloricz Jim helemaal niet onder contract bij Excelsior. Nog niet althans. Maar ik voorspel dit Utrechtse bandje een toekomst a la Johan en Daryll Ann. Want muzikaal valt de appel niet ver van hun boom. Stemmig meerstemmig en met lekker in het gehoor liggende refreintjes timmert Gloricz Jim aardig aan de weg. Laat uzelf verrassen en bezoek 3voor12´s Luisterpaal om het hele titelloze album te beluisteren. Met als uitschieter ‘Leave you sleeping’

352 | Pan

21 november 2003 | roel | muziek

Scheermes kwam er mee aanzetten. The Waterboys. En bleek dat ik ze gemist had. Ze waren laatst weer in den lande. Althans, Mike Scott natuurlijk. Die door de jaren heen de enige constante factor van de band is gebleken. Een beetje zoals Mark King en Level 42, zeg maar. The Waterboys was toch een van mijn favoriete jaren-80-bandjes.

Meteen maar weer even wat ceedeetjes opgezet. En tranen in de ogen gekregen bij ‘The return of Pan’. Vond ik ‘The Pan Within’ altijd het mooiste Waterboys-liedje, dit vervolg is wellicht nog mooier. Kippenvel…

From the olden days and up through all the years
from Arcadia to the stone fields of Inisheer
Some say the Gods are just a myth
but guess who I’ve been dancing with
The great god Pan is alive!

351 | Whoopsidaisies

21 november 2003 | roel | media

D’r zijn maar weinig films die leuk genoeg zijn om voor de 5e keer te bezien. Notting Hill is er zo een. Een film met een afgewogen mix van romantiek en humor. Romantisch zonder klef te worden, humoristisch zonder in flauwiteiten te vervallen. Met een Hugh Grant die geen ander karakter kan spelen dan een partnerloze oelewapper, en een Julia Roberts die eigenlijk toch wel leuk is in deze film. De boekenwinkel is overigens ook leuk: ik ben er een aantal jaren geleden geweest. Geen spoor van Hugh of van zijn nichterige collega. Aan een van de muren hangt wel een collage van krantenartikelen over de ‘rol’ van de winkel in de film.

Maar het hoogtepunt van de film is natuurlijk Spike. Fantastisch. Spike: There’s something wrong with this yogurt. William: It’s mayonnaise. Spike: Oh, o.k…

Ik denk dat ik de DVD toch maar eens op de kop ga tikken. Leuk voor een druilerige winteravond.

350 | Heavy

21 november 2003 | roel | muziek

Het is altijd weer even spannend als de heren van Dream Theater met een nieuw werkje komen. Hun vorige dubbelalbum ‘Six degrees of inner turbulence’ kende 2 gezichten; de 1e schijf was stevig, tegen het metal leunend. De 2e was een pastische van Jan Vayne en Disneytunes, gelardeerd met vleugjes Pink Floyd en Peter Gabriel. Even wennen, maar uiteindelijk een prachtig stukje muziek.

Dat ‘even wennen’ geldt zeker voor hun pas uitgebrachte werkje ‘Train of Thought’. Herinneringen aan Metallica en Megadeth zijn niet vreemd bij het luisteren naar TOT, zoals de plaat onder intimi al wordt afgekort. Het was een langgekoesterde wens van de band om een standaard metalwerkje af te leveren. Nou, dat is ze aardig gelukt. De powerchords vliegen u om de oren; het stoempt en beukt aan alle kanten. Dat ze zich daarmee losweken van de progmetal en hun muziek wellicht wat minder boeit bij symfo-liefhebbers nemen ze daarbij voor lief. Jordan Rudess’ weergaloze keyboardspel is naar het tweede plan gedrukt. Het is allemaal wat mainstreamer, wat meer recht-toe-recht-aan. In ‘In the name of God’ gaan de mannen echter lekker los en proef ik wat van de oude DT.

Dat James LaBrie het vibrato in zijn stem op deze plaat wat minder hanteert is misschien wel de grootste winst. Verder moet ik ‘m denk ik eerst 10 x draaien. Maar het komt wel goed. Tenslotte heeft Megadeth ook hele leuke liedjes gemaakt: denk aan Hangar 18. Op 18 januari naar Ahoy´ voor ´an evening with Dream Theater´. Dan hoort u ook wat ik nu écht van deze plaat vind…

(c) 2008 StationTenderness