ouwe meuk in juli, 2003

302 | Texcellent [1]

25 juli 2003 | roel | texcellent

Een nieuw (hopelijk) wederkerend rubriekje in de stijl van memory lane. Deze categorie behelst niet zozeer complete liedjes alswel fragmentjes songtekst die op een of andere manier indruk maken.

Aan Skik om het bal te openen met een fragmentje uit ‘Elke weg’. De eenvoud van het leven, beschreven in enkele regels ultieme logica:

Alle wegen gaon naor Rome hen.
Dus ok die weg bij mij veur’t huus.
Dus eerst naor Rome a’k de weg kwiet ben.
Vanaf daor kom ik wel weer thuus.

Skik – Elke weg

301 | Looping

24 juli 2003 | roel | muziek

Sinds een paar weken liggen de masters van Anoraknophobia te wachten op mijn kostbare tijd (zie hier). De komst van Jip zorgt er echter voor dat de tijd die thuis achter de pc kan worden doorgebracht schamel is. Maar dat neemt niet weg dat mijn snode plannen om een prachtige remix te maken van het album (nog) niet in de ijskast liggen.

Dat mixen doet me terugdenken aan Swingout Sister. Dat bandje had medio jaren 80 enkele hitjes waarvan ´Breakout´ toch wel de bekendste was. Het begon met een heel kort drumroffeltje. Takketaggetakketakketak-Tak. Prachtig.

Volkomen onwetend van het hoe, wat en waarom op het gebied van audiomixage zocht ik in die dagen wanhopig naar iets dat me kon begeleiden tijdens het gitaarspelen. Nu had ik een oude spoelenrecorder van m’n pa in bruikleen en met de schaar en tape kom je een heel eind. Met als resultaat een stukje eindeloze band met daarop dat prachtige intro. De hele dag speelde ik mee; mijn virtuositeit werd slechts gehinderd door het vaste tempo van het loopje. Het bleef slechts bij de ene dag, want de plakband die ik had gebruikt om begin en eind aan elkaar te lassen bleek niet erg geschikt voor zowel audio-band als spoelenrecorder.

Tegenwoordig mixed de eerste de beste asshole zichzelf in de top10. Loopjes maken doe je met de muis, daar komt geen plakband meer aan te pas. Des te meer waardering heb ik nu voor datgene dat mixers als Ben Liebrand en de doe-het-zelvers van de Bond van Doorstarters (Soulshow-Ferry Maat voor de intimi) toen voor elkaar kregen. Plak- en knipwerk van de bovenste plank. Hulde !

300 | Klaar

17 juli 2003 | roel | muziek

Met 2 kids waarvan 1 baby schieten de huishoudelijke taken er zo nu en dan bij in. Strijken gebeurt dan ook voornamelijk als iedereen te bedde ligt en dan het liefst nog in de woonkamer. Dit laatste vooral vanwege de noodzaak tot audiovisueel entertainment tijdens deze klus.

Nu strijk ik zelf niet zoveel (we zijn bijzonder geëmancipeerd op het gebied van het huishouden, maar de was is nog voornamelijk de aangelegenheid van m’n vrouw. Daar staat tegenover dat ik bijna altijd kook, dus dat compenseert weer lekker).

Op uitgerekend de warmste avond van het jaar kroop ik weer eens achter de plank en kwam erachter dat de live-dvd van Doe Maar in Ahoy’ perfect is voor tijdens de strijkgang. Niet alleen uit nostalgische overweging (ik was er immers bij, net zoals die andere 11 miljoen landgenoten) maar vooral uit muzikale. Het swingt immers de pan uit met de 5.1 soundmix. Vooral ‘Klaar’ is fenomenaal. Bijkomend voordeel is dat de dvd 210 minuten duurt, dus tijd genoeg om de complete was glad te strijken. Over tijd genoeg gesproken, da’s mijn favoriete Doe Maar liedje.

“Maar al zijn die dagen nog zo grauw
Ik weet het zeker als jij wou
Dan verfde jij de wolken blauw”

299 | Afgeschreven

15 juli 2003 | roel | ik

M’n baas hanteert een afschrijvingstermijn van de kantoorpc’s van ongeveer 3 jaar. Dat leek me persoonlijk wel een mooie strategie om los te laten op de thuiscomputert. De Pentium III 733mhz voldoet op zich nog wel, maar voor digitale video-doeleinden en branden van DVD’s blijkt het masjien toch aan de trage kant te zijn. Maar bovenal is het beelscherm naadje. Een Philips-scherm (CRT) waarop al direct vanaf het begin een aantal fikse krassen zijn te bewonderen. Daarbij is het oog van ondergetekende ook danig verwend sinds hij op kantoor achter een 17″ tft zit. De nieuwe kijkbuis wordt een Adi S715, ook 17 inch. En als je dan toch bezig bent is het een kleine moeite om ook de rest van de computer eens onder handen te nemen. Aldus geschiedde. Binnenkort een Athlon XP 2600 met alle toeters ende bellen. En een héle kekke kast. Met een fan aan de zijkant, voorzien van een ledje. Alleen jammer dat dat ding buiten het bereik van m´n kids moet komen te staan: op de grond, achter een kast. Leuk voor de kekke fan.

298 | A vous, Mart

14 juli 2003 | roel | sport

Op de kop af 1 jaar minus 2 dagen geleden maakte ik nog teleurgesteld melding van het vertrek van Mart Smeets als commentator van de Tour de France. Ik citeer mezelf nu even schaamteloos:

“Laten we er nog 2 weekjes van genieten. Want dan is het over. Het tour-commentaar van Mart Smeets, door velen geliefd en door velen verguisd. Nee; de NOS moet verjongen. Dus vanaf volgend jaar krijgen we het prachtige commentaar van Herbert Dijkstra en Erik Breukink. Mijn god. Eric Breukink. De man die net zo praat als dat ie fietste. Saai, berekenend, kleurloos, anoniem, droog, suf. Herbert Dijkstra krikt het gezamenlijk niveau nog wat op, maar zo briljant als de tandem Smeets-Nelissen zal het nooit worden. De nestoren worden er zonder pardon uit gebonjourd. Au revoir. Ga maar buiten spelen jongens, jullie zijn te oud voor de Tour. Gelukkig blijft Mart behouden voor de Tour, zij het via een wat andere invulling. Volgend jaar mag hij een soort infotainment-talkshow gaan doen. Kan leuk worden, maar voor de live-coverage ga ik dan toch echt overschakelen naar de Belg. Want Danny Nelissen op Eurosport is zo mogelijk een nóg slechter alternatief dan Breukink…

Gelukkig kreeg de NOS in de tussentijd een andere stuurman aan het roer, die het niet over zijn hart kon verkrijgen om monheer Smeets aan de kant te schuiven ten faveure van de nieuwe garde overloze zwammers aka Dijkstra/Breukink. En dus is Mart terug. Of eigenlijk niet eens weggeweest. En hoe. Zijn commentaar tijdens de koers is als vanouds; heerlijk overtrokken en overladen met emotie. Zonder te vervallen in de van-dik-hout-zaagt-men-dikke-clichés van een Evert ten Napel.

Maar zijn absolute finest hour beleven we in het tourjournaal. Van een zeldzaam niveau dat programma. Net zoals bijvoorbeeld Villa BvD was ten tijde van het WK Voetbal in Frankrijk. Een programma dat Frankrijk ademt. En als je voor het 2e achtereenvolgende jaar niet op vakantie gaat vanwege gezinsuitbreiding dan is elke uiting van vakantiegenot (ook al is het via de tv) aan mij uitermate goed besteed. ’t Is dat ik geen wijndrinkert ben, maar door het zien van dit programma krijg ik spontaan goesting in een glaasje druivennat. Prachtige regie, prachtige setting, prachtige onderwerpen (zoals de items van Jean Nelissen. The living legend gaat op bezoek bij Jean et Alleman en laat zo elke avond prachtige dingen zien. Dat die al in mei zijn opgenomen doet aan de lol niks af).

Mart is terug van niet weggeweest. Leve Mart.

(c) 2008 StationTenderness