ouwe meuk in februari, 2003

250 | Pink

27 februari 2003 | roel | muziek

Ha! Vandaag is het bewijs geleverd dat ik nog meekan met mijn bijna 34 jaartjes! Ik vind ‘Family portrait’ van Pink namelijk een waanzinnig goed nummer. En dan schijn ik er bij te horen volgens TMF, MTV en trawanten. Hulde aan mezelf. En aan Pink, want dat rare kind mag ik wel. Doet gewoon lekker waar ze zin an heeft en gaat lekker recht in tegen de wens van haar platenmaatschappij. En daarbij zingt ze in dit nummer er zo lekker nét tegenaan. Eerst die stembandjes een beetje laten vieren om ze vervolgens weer een reepje aan te trekken. Prachtig. Volgende week in de Verrukkelijkste, dat kan ik u alvast verklappen.

En passant heb ik zojuist het 250e bericht geplaatst. Het kan niet op.

249 | Memory lane (6)

27 februari 2003 | roel | memorylane

Het is september 2000. Gekoeld door de airco rijden we ergens in de woestijn tussen Palm Springs en Scottsdale. Op weg van Californië naar Arizona via de Interstate 10. Een snelweg waar trucks je inhalen terwijl je zelf 110 kilometer per uur rijdt. Waar het asfalt een bibberende streep trekt door het gortdroge landschap. Waar je zo nu en dan wordt verzocht geen lifters op te pikken, omdat een eindje verderop een gevangenis is gebouwd in de zinderende hitte. De termometer in de auto geeft 48 graden celsius aan. Links en rechts draaien trage stoftornado’s hun rondjes. De interstate lijkt vlak voor onze huurauto al vloeibaar te worden. Michal slaapt, ik luister naar Racoon. Blue Days. De mooiste plaat voor dit moment. Niet 1 x, niet 2 x maar een heel uur lang. Tot in de verte de contouren van Phoenix opdoemen laat ik me voorstuwen door dit prachtige muziekje.

“Day by day it hits in.
Thanks for all you did in the blue days”

248 | Eindeloos

26 februari 2003 | roel | ik

“De Pioneer heeft intussen koers gezet naar de ster Aldebaran in het sterrenbeeld Stier. Het zal nog zo’n twee miljoen jaar duren eer die bestemming is bereikt”. Een prachtig bericht. Stel je eens voor: wij klappen in onze handjes omdat het apparaat al 31 jaar meegaat, terwijl het gedoemd is om over 2 miljoen jaar tegen een ster te pletter te vliegen. En dat terwijl het al 12,2 miljard kilometers heeft afgelegd. Het is alleen niet te hopen dat er buitenaardse wezen zijn die de Pioneer onderweg onderscheppen, want dat plakkaat met een ‘vriendelijke boodschap’ is tamelijk pornografisch van karakter. Het zou me niks verbazen dat de aliens die in de film ‘Independance Day’ zo kek half Amerika ve(r)rassen ergens onderweg dit ruimtevaartuigje zijn tegengekomen, terwijl ze eigenlijk naar iets heel anders op weg waren. De aanblik van het plaatje was voldoende aanleiding om een kleine omleiding in het programma in te passen om zodoende de aarde te verlossen van dat zedenloos gepeupel.

247 | Knuppelen

24 februari 2003 | roel | media

Het pr-mevrouwtje van het WNF zei het zo schattig bij Tros Radar: “ik heb werkelijk géééén idee of die zeehondjes worden doodgeknuppeld. Daar heb ik nog nooit van gehoord”. Echt waar, ze zei het gewoon met stalen gezicht. Je zou haar ter plekke met een knuppeltje willen laten voelen hoe die ranzige Canadezen dat zo leuk doen daar, met die zeehondjes. Trouwens, doodknuppelen klinkt eigenlijk nog te vriendelijk. D’r zit namelijk een stalen pin aan die knuppel en die komt hard aan. Ik vertel alleen wat ik zie, dames en heren. Al 25 jaar weet ik dat het gebeurt, al 25 jaar zie ik het regelmatig op tv, al 25 jaar staan de tranen dan in mijn ogen. Ik denk dat het tijd wordt voor actie. Te beginnen bij het WNF. Stelletje hufters. Doe s.v.p. mee met de e-mailactie.

246 | Raar band

21 februari 2003 | roel | muziek

Ik heb mp3’s op mijn hd staan waar de honden werkelijk nog geen reepje brood van zouden lusten. ‘Clouds across the moon‘ van The Rah Band zoú in uw ogen wellicht tot deze categorie kunnen behoren, doch niets is minder waar. Het is en blijft een amusant jaren80-deuntje met dito synthesizer en casio-drums.

Raar fenomeen is echter dat, hoe veelbelovend onze nabije toekomst er in dit liedje ook uit moge zien met ruimtereizen naar Mars, een simpel telefoongesprekje schijnbaar nog via een operator moet plaatsvinden. Die dan ook nog eens doodleuk midden in het gesprek roept dat ‘mevrouw het wel even kort moet houden want er zijn wat storm conditions in de asteroid belt’. Nou vraag ik u. Waar gaat dat heen met waarden en normen in de toekomst ?

En waar is trouwens manlief ? De dame in kwestie belt met Mars-vlucht 3-4-7, we horen haar stem en die van de operator, maar haar man zwijgt in alle talen. En in de buurt van Mars kunnen dat er wel eens heel wat zijn. Maar dat terzijde. Dan denk ik op mijn beurt: als dat ons telecommunicatieve voorland is, trek voor mijn part dan maar een katoenen kabeltje van hier naar Mars en monteer aan weerszijden 2 blikjes. Is ook veel goedkoper, want volgens de operatort “may we lose this valuable deep space communication link”

(c) 2008 StationTenderness