ouwe meuk in januari, 2003

234 | Insider

31 januari 2003 | roel | media

Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik The Insider met mijn held Al Pacino nog niet eerder had gezien. Tot gisteren. Een briljante film waarin op subtiele wijze een beklemmende sfeer wordt neergezet. De cameravoering is schitterend: blurry close-ups, meekijken over schouders, ‘homevideo’-achtige shots met een wiebelende camera etc. Er hangt af en toe een suspense die er helemaal niet hoeft te zijn. Je verwacht elk moment een angstaanjagende scene door de subtiele combinatie van beeld en geluid. Maar die komt niet. Een prachtfilm.

233 | Interpol

28 januari 2003 | roel | muziek

“Echo and the Bunnymen meets Radiohead that just met Joy Division that before recently had kissed 16 Horsepower”. Dat is zo ongeveer de omschrijving van de ontdekking van vandaag genaamd ‘::interpol::‘. Ongetwijfeld hobbel ik hiermee ver achter de echte muziekkenners aan, maar ik vind het prachtig. Hun ‘Turn on the bright lights’ verscheen op diverse 2002-jaarlijstjes en zo is de kennismaking verklaard. Soms traagslepend, dan weer rauw hard. Maar immer tot in de ziel rakend. Hoogtepunt: NYC. Waanzinnig. Meteen besteld natuurlijk, wat meteen weer de theorie ondermijnt dat internet zorgt voor een terugloop in de muziekverkoop. Bullshit. 75% van wat ik tegenwoordig koop is spul dat ik dankzij het net heb leren kennen. Waaronder Love Spit Love, Spinvis, Belle & Sebastian, Heroes del Silencio en nu dus weer Interpol.

232 | Hel

28 januari 2003 | roel | ik

Vanmiddag ben ik langs de hel gefietst, misschien ben ik zelfs wel even in het voorportaal geweest. En ik kan u verzekeren dat het er koud is. Om 1/2 6 pedaleerde ik vrolijk weg bij mijn werkgever, me nog verwonderend om het feit dat het al weer wat lichter begon te worden. 30 minuten later stond ik met tranen in de ogen met mijn eerst gevoelloze daarna helbrandende vingers onder een lauwe kraan te kermen van de pijn. Precies daartussen, om kwart voor zes, kwam ik in de Rosmalense polder midden in een hagelstorm terecht. Ik werd bruusk van het fietspad afgeblazen zodat ik genoodzaakt werd stoppen. Normaal rechtuit trappen was onmogelijk. Een voorbijrazende brommer slingerde van links naar rechts en had geen idee van de onderdelen die hij zo te horen verloor. De wind jakkerde over de velden en links en rechts schoten bliksemflitsen naar de grond. De secondenteller tussen de flits en de knal bleef op 2 steken. Da’s maar 600 meter van me vandaan, dacht ik nog. De wind zwelde ineens aan tot een orkaankracht en de hagelstenen kletterden tegen de linkerzijde van mijn hoofd. Ik stond in de middle of nowhere, kon nergens schuilen. Met de rug in de wind, kraag proberen omhoog te houden en proberen te ademen. Zelfs dat ging lastig want de windvlagen waren fenomenaal. Bril beslagen, natuurlijk geen handschoenen aan en geen regenpak. Van dat laatste heb ik nog het meeste spijt. Een capuchon had mijn hoofd kunnen beschermen. En een regenbroek mijn benen. De ellende duurde 2 hele lange minuten voordat ik weer de fiets op kon kruipen en drijfnat en met een zere kop en benen naar huis kon proberen te komen. Uren later zat mijn hoofd nog vol met rode vlekken van de hagelstenen. Morgen ga ik met de auto. Ik zal ze krijgen.

231 | Rap

28 januari 2003 | roel | marillion en fish

Marillion heeft weer iets bedacht. Zoals de regelmatige lezer van dit geneuzel weet zal in maart het Marillion Weekend 2003 plaatsvinden in het westen van Engeland, waarbij een vakantiepark is afgehuurd en de fans 3 dagen lang worden getrakteerd (voor een paar honderd euro) op optredens en meer mooi spul. Alsof dat nog niet leuk genoeg is wordt van de integrale vertolking van Afraid of Sunlight (een van de band’s ‘masterpieces’) een DVD gemaakt, die live zal worden gemixed door de Boom Boom Boys en welke 1 dag later te koop zal zijn aldaar. Dat noem ik nog eens snel. Gelukkig zal de schijf later via de merchanise beschikbaar zijn.

230 | Herbert

28 januari 2003 | roel | muziek

Zo af en toe zijn er van die nummers die je gelijk bij de strot grijpen. Je kan niet precies zeggen waarom, maar het tikt nét dat ene gevoelige snaartje aan. Mensch van Herbert Grönemeyer is zo’n nummer. In de loop der decennia heeft Duitsland toch een handjevol artiesten gebracht die in mijn ogen de moeite waard zijn. Het begon allemaal met de Neue Deutsche Welle (Nena, BAP, Spider Murphy Gang) en ongeveer tegelijkertijd de cabaretier Otto. Herbert Grönemeyer draait ook al langer mee en ik mocht zijn werk al langer, maar met dit nummer heeft ie toch weer een stukje aan mijn muziekgeschiedenis toegevoegd.

“Und es ist Sonnenzeit
Ohne Plan, ohne Geleit
Der Mensch heißt Mensch”

(c) 2008 StationTenderness