ouwe meuk in september, 2002

161 | Perkse Diep

25 september 2002 | roel | media

Hier droomde je vroeger dus van, hè ? Een apparaatje ter grootte van een mobiele telefoon waarmee je kan bellen, tv kijken en muziek luisteren. Weliswaar kun je met dit ding dan wel niet bellen, maar goed, het is niet altijd feest. Dit kekke ding is uitgerust met een harde schijf van 20 gieg waarop 70 (!) uur video past. Meteen aanschaffen: daar kunnen namelijk alle 5 de Otto-films 10 x op ! En dan hou je nog ruimte over voor alle reeds uitgezonden en nog uit te zenden afleveringen van De Perkse Diep.

nu klinkt: radio2@work

160 | Vingers

24 september 2002 | roel | ik

Het was vandaag die ene dag in het jaar dat je het beseft. Knopdag. Dat de zomer is overgegaan in de winter. Herfst noemen ze dat. Je bent net je dorp uit en realiseert je dat het verdomde koud is. Zomaar. Zonder waarschuwing. Je denkt dat je voor gek wordt versleten als je op je werk aangekomen gaat vertellen dat het al bijna tijd wordt voor handschoenen. Maar je maakt het niet eens erger dan het is, want het is gewoon koud. Gezichtsbedrog of zag ik op het gras in de sloot naast het fietspad al een reepje rijp liggen ? Nu nog voordeel van de twijfel en derhalve denk ik gezichtsbedrog. Maar het zal echt niet lang meer duren of het gaat echt vriezen.

Het zijn ook de schaduwen die plotseling anders zijn. Langer vooral. En de zon die ineens anders naar binnen schijnt. Lager staat, in een andere hoek. Schijnt zomaar in je gezicht als je op de bank zit. De hele zomer geen last van gehad en nu wel. Buiten is het contrast is ook anders, scherper, getekender. Niet meer dat felle harde licht van de overbelichte zomerzon, maar een sfeervollere donkerbruine gloed.

Het lijkt alsof dat allemaal in 1 dag gebeurt. Alsof de seizoensknop overnacht van stand ‘zomer’ naar ‘herfst’ wordt gedraaid. Knopdag. Zometeen weer naar huis fietsen. Wedden dat ik me gelukkig prijs nog geen winterjas te hebben aangetrokken. Het is immers nog wel gewoon 17 graden en zonovergoten. Rare jongen, die natuur…

nu klinkt: Spinvis > Lalala

159 | Live body: live spirit

20 september 2002 | roel | marillion en fish

Het is al weer een weekje geleden maar het mag niet ongenoemd blijven. Het waanzinnige optreden van Steve Hogarth en 7 muzikale vrindjes en vrindinnetjes onder de noemer ‘H-band’ in Paradiso. De Marillion-frontman nam in 1997 al de solo-cd ‘Ice Cream Genius’ op, welke enkele weken geleden een opvolger kreeg in de vorm van de dubbele liveplaat ‘Live body: live spirit’. Alleen al de namen van de dame en heren die samen met H op de planken stonden: Aziz Ibrahim (Stone Roses, Ian Brown – gitaar), David Gregory (XTC – gitaar), Richard Barbieri (Japan, Porcupine Tree – keyboards) en Andy Gangadeen (Massive Attack – drums). Het achttal werd gecompleteerd door Jingles (bas), Dalbir Singh (tabla) en Stephanie Sobey-Jones (cello). ‘Hij is weer heerlijk, Coby’, zullen we maar zeggen !

Aziz’ handen staken in vernuftige laserstraalhandschoentjes die continu een tiental laserstralen door de zaal en op zijn gitaar wierpen. Erg kek. Moet ik ook hebben, al heb ik m’n eigen gitaar al maanden niet meer beroerd. Monheer Ibrahim bleek bijzonder behept met lichtjes: naast zijn vingers waren ook nog eens 2 gitaren voorzien van ledjes die naar gelang het gitaarvolume feller danwel zwakker oplichtten. Spectaculair. De overige heren waren wat bedeesder in hun podiumpresentatie, waarbij met name Gregory stond te kijken alsof hij nog nooit voor publiek had gespeeld.

Er werd geput uit ’s mans eigen solowerk (Really Like, You Dinosaur Thing, Cage, Until You Fall, Better Dreams, The Last Thing) en voorts kwam er een niet onverdienstelijke lading covers voorbij: A Few Words For The Dead (Marillion), Estonia (Marillion), India (How We Live), Xen & Now (Aziz Ibrahim), Middle Road (Aziz Ibrahim), Green Manalishi (Fleetwood Mac), Life on Mars (Bowie), The Loving (XTC), See Emily Play (Floyd), Helter Skelter (The Beatles), All Things Must Pass (George Harrison). Hoogtepunten waren toch wel het Marillionnummer ‘Estonia’, Steve’s eigen meesterwerkje ‘Better dreams’ (ijzingwekkend mooie versie) en Bowie’s ‘Life on mars’. Het was memorabel.

nu klinkt: Wim Sonneveld > Het Dorp

158 | Laagfrequent

19 september 2002 | roel | ik

Weinig actie hier de laatste tijd. Druk met vakantie, met ziek zijn, met m’n dochter. Ik beloof beterschap. Vandaag een poging ‘to catch up’

nu klinkt: The Cure > How beautiful you are

(c) 2008 StationTenderness